مراحل ساخت فنداسیون ساختمانهای اسکلت فلزی

نمایش نتایج: از 1 به 1 از 1

موضوع: مراحل ساخت فنداسیون ساختمانهای اسکلت فلزی

  1. Top | #1

    تاریخ عضویت
    16.08.2012
    عنوان کاربر
    عضو کارآمد
    ميانگين پست در روز
    0.07
    محل سکونت
    سكونت؟ هيچ جا در واقع
    نوشته ها
    192
    تشکر ها
    408
    از این کاربر 897 بار در 246 ارسال تشکر شده است.
    سیستم عامل و مرورگر

    مراحل ساخت فنداسیون ساختمانهای اسکلت فلزی


    برای اجرای یک پروژه اسکلت فلزی نخست ساخت پی مناسب است که در کلیه پروژه ها تقریبا” یکسان اجرا می شود، باید توجه داشت که از قبل نقشه فونداسیون را روی زمین پیاده کرد و برای پیاده کردن دقیق آن بایستی جزئیات لازم در نقشه مشخص گردیده باشد. از جمله سازه به یک شبکه متشکل از محورهای عمود بر هم تقسیم شده باشد و موقعیت محورهای مزبور نسبت به محورها یا نقاط مشخصی نظیر محور جاده بر زمین بر ساختمان مجاور و غیره تعیین شده باشد.



    [دسترسی به لینک ها فقط برای اعضای انجمن امکان پذیر می باشد . همین حالا ثبت نام کنید]
    برای اجرای یک پروژه اسکلت فلزی نخست ساخت پی مناسب است که در کلیه پروژه ها تقریبا” یکسان اجرا می شود، باید توجه داشت که از قبل نقشه فونداسیون را روی زمین پیاده کرد و برای پیاده کردن دقیق آن بایستی جزئیات لازم در نقشه مشخص گردیده باشد. از جمله سازه به یک شبکه متشکل از محورهای عمود بر هم تقسیم شده باشد و موقعیت محورهای مزبور نسبت به محورها یا نقاط مشخصی نظیر محور جاده بر زمین بر ساختمان مجاور و غیره تعیین شده باشد.
    ترسیم مقاطع و نوشتن رقوم زیر فنداسیون، رقوم روی فنداسیون، ارتفاع قسمت های مختلف پی، مشخصات بتن مگر، مشخصات بتن، نوع و قطر و طول کلی که برای بریدن میلگردها مورد نیاز است باید در نقشه مشخص باشد.
    قبل از پیاده کردن نقشه روی زمین اگر زمین ناهموار باشد یا دارای گیاهان و درختان باشد باید نقاط مرتفع ناترازی که مورد نظر است برداشته شود و محوطه از کلیه گیاهان و ریشه ها پاک گردد پس از این مرحله برای پیاده کردن نقشه فونداسیون اسکلت فلزی بایستی شمال جغرافیایی نقشه را با جهت شمال جغرافیایی محلی که قرار است پروژه در آن اجرا شود، منطبق نمائیم که به این کار توجیه نقشه می گویند.
    پس از این کار یکی از محورها را (محورطولی یا عرضی) که موقعیت آن روی نقشه مشخص است بر روی زمین حداقل با دو میخ در ابتدا و انتها پیاده می کنیم که به این امتداد محور مبنا گفته می شود .
    حال سایر محورهای طولی و عرضی را از روی محور مبنا به وسیله میخ چوبی یا فلزی روی زمین مشخص می کنیم. برای خاکبرداری محل فونداسیون ها به ارتفاع خاکبرداری نیازمندیم و در صورتی که اگر زمین دارای پستی وبلندی جزئی باشد باید نقطه ای به صورت مبنا در محل کارگاه مشخص شودکه این نقطه بوسیله بتن ومیلگرد در نقطه ای که دور از آسیب باشد ساخته می شود .
    ابعاد پی
    عرض و طول و عمق پی ها کاملاٌ بستگی به وزن ساختمان و قدرت تحمل خاک محل ساختمان دارد. در ساختمانهای بزرگ قبل از شروع کار بوسیله آزمایشات مکانیک خاک قدرت مجاز تحملی زمین را تعیین نموده و از روی آن مهندس محاسب ابعاد پی را تعیین می نماید.
    نکات مهم در اجرای پی کنی
    در ابتدا پی کنی باید به عنوان نمونه جای یکی از پی ها را کند به حدی که به خاک سفت و دژ رسید و وقتی به خاک سفت رسیدیم آن نقطه برای ما صفرو صفر کف محسوب می گردد و بقیه پی ها را نیز طبق این تراز بدست آمده حفر می کنیم . پس باید همواره به زمین دژ و سخت (خاک ۹۰ درصد تراکم یا خاکی که قابل بارگذاری باشد) برسیم.
    همواره باید قبل از پی کنی نوع قالب مورد استفاده در بتن ریزی با توجه به حجم بتن ریزی، صرفه اقتصادی، فراوانی و مقدار موجود از مصالح مورد استفاده در قالب بندی در منطقه و سرعت و زمان اجرای مورد درخواست کارفرما مورد ارزیابی قرار گرفته و بهترین گزینه انتخاب شود و با توجه به آن مقدار کندن اضافه بر ابعاد اصلی فونداسیونها تعیین گردد به طوری که اگر از قالب آجری می خواهیم استفاده کنیم به میزان ۲۰ سانتیمتر از هر طرف جا بگذاریم و در صورت استفاده از قالب فلزی و چوبی این مقدار صرفه جویی می گردد . همواره باید سعی کرد نقاط آکس و نقاط off موجود در سایت پروژه حفظ و به خوبی نگهداری شوند و تدابیری اتخاذ گردد که نقاط ثابت شده و دچار جابجایی نشوند زیرا بلافاصله بعد از این مرحله باید صفحه ستونها در آکس خود قرار گرفته و در صورت نبودن این نقاط کار بسیار مشکل می گردد.
    بهترین زمان برای پی کنی فصل بهار بعد از باران های موسمی است که خاک نشست خود را به خوبی انجام داده است و تقریبا سطح خاک هموار شده است و به علت رطوبت زمین کندمان آسانتر صورت می گیرد.
    گچ ریزی به این صورت انجام می گیرد که توسط دوربین نقاط آکس مشخص می گردد و بوسیله شابلونهایی که جای نقطه آکس در آن تعبیه شده است گچریزی فونداسیونها و شناژها انجام می گیرد و پس اتمام توسط کمی آب جای گچ ریزی خیس می شود که جای گچ ها با عبور و مرور عادی و باد از بین نرود.
    نکته دیگر پیش بینی جای مناسبی جهت دپو نمودن خاکهای حاصل از کندمان فونداسیونها است به طوری که باعث تجمع در سایت پروژه و سختی حمل ونقل سایر مصالح ، افراد و ماشین آلات نگردد که این یکی از مواردی است که می تواند به مرور سرعت اجرای یک پروژه موفق را بکاهد .
    روشهای کندن پی
    ۱- کندن دستی
    این روش با توجه به گران بودن دستمزدها و سرعت پایین در پروژه های بزرگ دارای صرفه اقتصادی نمی باشد ولی از فواید این روش می توان گفت در صورت سفتی زمین و کندمان دقیق می توان از قالب بندی صرف نظر کرد و تنها از یک لایه پلاستیک جهت عایق نمودن خاک استفاده نمود .
    ۲- کندن با ماشین آلات ساختمانی
    برای کندن پی باید از بیل مکانیکی استفاده نمود که بتواند جای فونداسیونها با دقت قابل قبولی بکند و همچنین قابلیت کندن شناژها را با ابعاد مورد نیاز دارا باشد و با توجه به فیزیک جالب خود قادر به حرکت بر روی شناژها و فونداسیونها و عبور از موانع موجود می باشد .
    نکات فنی و اجرایی مربوط به گودبرداری (خاکبرداری) :
    داشتن اطلاعات اولیه از زمین ونوع خاک از قبیل: مقاومت فشاری نوع خاک بویژه از نظر ریزشی بودن، وضعیت آب زیر زمینی، عمق یخبندان و سایر ویژگیهای فیزیکی خاک که با آزمایش از خاک آن محل مشخص می شود، بسیار ضروری است.
    در گودبرداری پی هنگام اجرای زیرزمین ممکن است جداره ریزش کند یا اینکه زیر پی مجاور خالی شود که با وسایل مختلفی باید شمع بندی وحفاظت جداره صورت گیرد . بطوریکه مقاومت کافی در برابر بارهای وارده داشته باشد .یکی از راه حلهای جلوگیری از ریزش خاک و پی ساختمان مجاور، اجرای جزءبه جزء است که ابتدا محل فونداسیون ستونها اجرا شود و درمرحله بعد، پس از حفاری تدریجی، اجزای دیگر دیوار سازی انجام گیرد.
    نکات فنی و اجرایی مربوط به خاکریزی وزیرسازی فنداسیون :
    چاههای متروکه با شفته مناسب پر می شوند و در صورت برخورد محل با قنات متروکه، باید از پی مرکب یا پی تخت استفاده کرد یا روی قنات را با دال بتن محافظ پوشاند .
    از خاکهای نباتی برای خاکریزی نباید استفاده کرد. ضخامت قشرهای خاکریز برای انجام تراکم ۱۵ تا ۲۰ سانتی متر است. برای انجام تراکم باید مقداری آب به خاک اضافه کنیم و با غلتک های مناسب آن را متراکم نماییم. البته خاکریزی و تراکم فقط برای محوطه سازی وکف سازی است وخاکریزی زیر فنداسیون مجاز نمی باشد .
    در برخی موارد برای حفظ رقوم زیر بتن مگر، ناچار به زیر سازی فونداسیون هستیم، اما ممکن است ضخامت زیر سازی کم باشد (حدود۳۰ سانتی متر) در این صورت می توان با افزایش ضخامت بتن مگر زیرسازی را انجام داد و در صورت زیاد بودن ارتفاع زیر سازی، می توان با حفظ اصول فنی لاشه چینی سنگ با ملات ماسه سیمان انجام داد.
    نکات فنی و اجرایی بتن مگر
    بتن مگر یا به تعریفی بتن رگلاژ کف قالبندی فونداسیون در حقیقت یک بتن با مقدار سیمان کم عیار(۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم سیمان بر مترمکعب) است که جهت آماده سازی بستر خاکبرداری شده برای آرماتوربندی و صفحه گذاری اجرا می گردد.
    توجه به نکات ذیل جهت اجرای بتن مگر الزامی است :
    ۱- قبل از اجرای بتن مگر حتما خاک بستر را مرطوب نمایید تا آب بتن جذب خاک نگردد و کیفیت آن پایین نیاید .
    ۲- در صورتی که بتن مگر را بر روی شفته آهک اجرا گردد حتما توجه داشته داشت که شفته به مقاومت ۵/۱ کیلوگرم بر متر مربع رسیده باشد .
    ( شفته آهکی زمانی به مقاومت ۵/۱ کیلوگرم بر متر مربع رسیده است که اثر کفش شما پس از راه رفتن بر روی آن باقی نماند).
    ۳- شفته آهک میبایست قبل از اجرای بتن مگر مرطوب شده باشد تا آب بتن را جذب نکند. باید توجه داشت، زمانی که آهک هنوز جذب آب داشته باشد موجب پوکی بتن مگر می شود.
    ۴- بتن مگر جهت پاکسازی کف و اجرای دقیقتر فاصله گذاری آرماتوربندی از کف انجام می گردد بنابراین به تمییز و یکنواخت بودن سطح آن باید دقت کرد تا آرماتوربندی بهتری حاصل گردد.
    سطح بتن کاملا صاف و یکنواخت شود و اگر قبل از بتن ریزی پی جارو شود (خاک و آشغال ها جمع­آوری شوند) یک بستر بسیار مناسب می باشد.
    ۵- معمولا بتن مگر توسط دستگاههای مخلوط کن (بتونیر) کوچک ساخته می شود دقت نمایید که حداقل دو (۲) دقیقه پس از اضافه کردن آب، بتن درون دستگاه به خوبی مخلوط شود و سپس مورد استفاده قرار بگیرد.
    ۶- بعد از ریختن بتن مگر با توجه به دمای هوا حدود ۱۰ ساعت سطح آن را مرطوب نگه دارید (با پاشیدن آب) و بعد از گذشت یک (۱) روز می توان عملیات بعدی را شروع کرد و روی بتن مگر راه رفت.
    نکات فنی و اجرایی قالب بندی فنداسیون :
    در این ساختمان از قالب آجری استفاده شده است. تیغه آجری به ضخامت۲۲ با اندود ماسه سیمانی. بعد از اینکه بتن مگر ریخته شد و مقاومت لازم را بعد از یک روز به دست آورد اگر از قالب مدفون (آجر چینی) استفاده می شود نوبت به قالب بندی پی ها می رسد.
    رعایت نکات زیر در قالب بندی برای هر چه بهتر اجرا شدن پی مفید است
    ۱- یکنواخت بودن آجرچینی پی و ایجاد سطح صاف و بدون خلل و فرج برای پی ها مفید و بلکه لازم است.
    ۲- مقاومت آجر چینی در صورتی که پشت آن خاک دستی (خاک نا مناسب) باشد اهمیت زیادی دارد چرا که نیروی خاک به سمت داخل باعث شکسته شدن قالب آجری خواهد شد.
    ۳- کشیدن نایلون بر روی جداره های قالب آجری برای اینکه در هنگام انجام عملیات بتن ریزی بتن سطح صافی را تشکیل دهد و شیره بتن توسط آجر کشیده نشود و در ضمن در پایان بتن ریزی راحت بتوان آجرها را بیرون آورد و برای مصارف دیگر بکار برد.
    مزایا و معایب قالبهای آجری:
    از مزایا می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
    -معمولاً ارزان‌تر تمام می‌شود.
    -در برابر حمله سولفات ها مقاوم می‌باشد.
    از معایب قالب آجری می‌توان به :
    -جذب دوغاب بتن
    -کاهش مقاومت بتن
    نکات فنی و اجرایی آرماتور بندی وبتن ریزی:
    آرماتور بندی و نصب صفحه ستونها
    آرماتوربندی کاری تخصّصی می باشد و دقت و نظارت جدی بر آن الزامی است. در برخی شرایط تمام مقاومت پی را آرماتورها تامین می کنند.
    مهندسین ناظر موظف هستند قبل از اجرای بتن ریزی از آرماتوربندی فونداسیون بازدید به عمل آورده و تا پایان بتن ریزی نظارت مستمر و مستقیم داشته باشند. ذکر چند مطلب در خصوص آشنایی با نکات اجرایی آرماتوربندی الزامی است :
    ۱- به هیچ عنوان از آرماتورهای زنگ زده و یا آغشته به روغن نباید استفاده شود.در صورت آلودگی آرما تورها به روغن یا زنگ زدگی آنها، باید قبل از اجرای آرماتوربندی به پاکسازی آنها اقدام و بعد از تایید دستگاه نظارت به بتن ریزی اقدام گردد.
    ۲-آرماتورها دو دسته طولی (آرماتورهای اصلی) و عرضی (خاموت) هستند. خاموتها وظیفه نگهداری آرماتورهای طولی و جلوگیری از کمانش آنها در هنگام فشارهای زیاد و چند کاربرد بسیار مهم دیگر دارند. لذا اهمیت رعایت ضوابط خاموت گذاری کمتر از آرماتورهای اصلی نیست.
    فاصله خاموتها از یکدیگر باید حداکثر ۲۰ سانتی متر باشند و دستگاه نظارت موظف است که در صورت عدم رعایت از سوی پیمانکار از اجرای بتن ریزی جلوگیری نماید.
    ۳- الزاما خاموتها باید بوسیله سیم آرماتوربندی به تمام میلگردهای طولی مهار شوند این امر مهی است و میبایست توسط پیمانکار رعایت گردد و در صورت عدم توجه دستگاه نظارت موظف است از ادامه کار پیمانکار تا رفع نواقص فوق جلوگیری نماید.
    ۴- تمام میلگردها باید توسط قیچی مخصوص بریده شود و جدا از بریدن میلگردها به کمک دستگاه هوا برش خودداری شود .باید توجه داشت که حرارت موجب افت کیفیت میلگردها می گردد.
    ۵- از خم کردن آرماتور در دمای پایین تر از ۵ درجه سانتیگراد خودداری شود و از باز و بسته کردن خمها به منظور شکل دادن مجدد میلگردها جدا خودداری شود. در صورت مشاهده چنین مواردی باید به مهندس ناظر اعلام گردد تا مطابق ضوابط اقدام شود .
    ۶- تمام میلگردها باید به صورت سرد و تا حد امکان با دستگاههای مکانیکی خم شوند. از خم کردن آرماتورها و بولتهای صفحه های ستون به کمک حرارت ( هوابرش ) جدا خودداری شود.
    ۷- توجه داشته باشید که آرماتوربندی را که توسط مهندس ناظر تایید شده است نباید قبل از بتن ریزی تغییر داد (خصوصا از خارج کردن میلگردها جدا خودداری نمایید و در صورت مشاهده سریعا به مهندس ناظرباید گزارش داد.)
    ۸- فاصله بین میلگردها تا سطح قالب بندی حداقل باید ۵/۲ سانتی متر باشد تا پوشش بتنی روی میلگردها دارای ضخامت مناسبی باشد و علاوه بر ایجاد پیوستگی بین بتن و میلگرد، محافظت میلگردها در برابر خوردگی و زنگ زدگی انجام شود.
    نکته: رعایت نکردن فاصله بین میلگردها و جداره قالب باعث از بین رفتن سریع پی می شود. فاصله مناسب بین میلگرد و دیواره قالب باعث استحکام و بالارفتن عمر پی و در نتیجه سازه و بالا رفتن مقاومت در برابر زلزله خواهد شد.
    علاوه بر رعایت ضوابط فنی واجرایی عملیات آرماتور بندی و بتن ریزی ، فاصله میلگردها تا سطح آزاد بتن در مورد فنداسیون نباید از ۴ سانتی متر کمتر باشد .در این پروژه ارماتور های طولی و عرضی و همچنین تقویتی طبق نقشه اجرا و پس از تایید مهندس ناظر اماده بتن ریزی گردید.
    چگونگی اجراء ونصب پیچهای مهاری (بولت) و صفحه کف ستونی:
    صفحه کف ستونی (Baseplate )
    ستونهای یک ساختمان اسکلت فلزی ، نقش انتقال بارهای وارد شده را به فنداسیون به صورت نیروی فشاری، کششی ، برشی یا لنگر خمشی به عهده دارند .
    ستون فلزی به علت مقاومت بسیار زیاد تنش های بزرگی را تحمل می کند وبتن قابلیت تحمل این تنش ها را ندارد بنابراین صفحه ستون واسطه ای است که ضمن افزایش سطح تماس ستون با پی ، سبب می گردد توزیع نیروهای ستون در حد قابل تحمل برای بتن باشد .
    کار اتصال صفحه زیر ستونی با بتن به وسیله میله مهار (Bolt ) صورت
    می گیرد وبرای ایجاد اتصال ، انتهای آن را خم می کنیم ومقدار طول بولت را محاسبه تعیین می کند .تعداد بولت ها بسته به نوع کار از دو عدد به بالا تغییر می کند ، حداقل قطر این میله های مهاری میلگرد نمره ۲۰ است .
    در حالی که صفحه تنها فشار را تحمل می کند ، بولت نقش عمده ای ندارد وتنها پایه را در محل خود ثابت نگه می دارد.
    نکته مهم هنگام نصب ستون بر روی صفحه تقسیم فشار این است که حتما” انتهای ستون سنگ خورده وصاف باشد تا تمام نقاط مقطع ستون بر روی صفحه بیس پلیت بنشیند و عمل انتقال نیرو بخوبی انجام پذیرد .
    از آن جا که علاوه بر فشار ، لنگر نیز بر صفحه زیر ستونی وارد می شود ، طول بولت باید به اندازه ای باشد که کشش وارد شده را تحمل نماید که این امر با محاسبه تعیین خواهد شد .
    اجرای بولت گذاری و بتن صفحه ستونها در محل قرارگیری خود و انجام آکس بندی صفحه ها و ثابت کردن بولتها توسط سیم آرماتور بند (بطوریکه وزن شخص را در روی صفحه ستونها تحمل نماید ) و این عملیات توسط اکیپ آرماتور بند انجام شد .
    و دلیل اینکه بولتها توسط سیم آرماتور بندی ثابت می شد در این بود که در هنگام بتن ریزی ، صفحه ستونها از جای خود حرکت نکرده و در جای خود تا حدودی ثابت بماند تا در پایان بتن ریزی راحت تر و بهتر عملیات تراز کردن و آکس بندی صورت پذیرد .
    روش نصب پیچ های مهاری:
    صفحه را قدری بالاتر از محل اصلی خود نگه می دارند تا محل میله های مهار به طور دقیق تعیین شود ، سپس میله مهارها را ثابت می کنند وعمل بتن ریزی را انجام می دهند ، در حالیکه صفحه هنوز در جای خود ثابت است پس از پایان یافتن بتن ریزی صفحه را در تراز مورد نظر نگه می دارند این عمل را می توان بوسیله مهره های فلزی در زیر صفحه ای که میله مهار ها از درون آنها عبور کرده اند با پیچاندن وتنظیم آنها تا تراز لازم انجام داد .
    سپس فاصله های بین زیر صفحه و روی بتن پی با ملات ماسه شسته وسیمان به نسبت یک حجم سیمان به دو حجم ماسه کاملا” پر می گردد یا از ماسه سیمان نرم استفاده می گردد.
    بتن اصلی
    بتن حاصل اختلاط سیمان و شن و ماسه و آب است. همچنین در مورد شن اغلب کارخانه های بتن آماده با شن رودخانه ای که دارای مقادیر زیادی خاک می باشند اقدام به تهیه بتن می نمایند که این شن مقاومت لازم را برای بتن ایجاد نمی نماید و فوق العاده دانه ریز است.
    در این پروژه با بررسی وضع موجود و تجهیزات مورد نیاز جهت ساخت بتن در کارگاه برای بتن ریزی و کیفیت بالاتر بتن کارخانه ای به علت اختلاط بهتر و سرعت فوق العاده بیشتر اجرا در کل به صرفه دیده شد از بتن کارخانه ای استفاده شود در نهایت با توجه به اینکه از تمامی مسیرهای بتن ریزی آزمایش بتن و تعیین عیار بتن توسط آزمایشگاه مکانیک خاک استان همدان صورت گرفت ، کیفیت بتن صددرصد تایید شد و بتن مورد استفاده به خوبی مقاومت ۲۸ روزه را جوابگو بود .
    سیمان مورد استفاده برای ساخت بتن سیمان پرتلند تیپ دو بود که از کارخانه سیمان هگمتان همدان به صورت فله تهیه گردید و که از لحاظ کیفیت مرغوب و قطر دانه های سیمان مورد استفاده در حدود ۲ میکرون بود که سیمان مناسبی جهت تهیه بتن تشخیص داده شد .
    آب سطح دانه های سنگی را تر نموده و باعث لغزش آنها بر روی یکدیگر می گردد بدیهی است هر قدر سطح مخصوص دانه ها بیشتر باشد یعنی هر قدر دانه ها ریزتر باشد آب بیشتری در این قسمت مصرف می شود ، آب مورد استفاده برای بتن سازی از آب قابل شرب بود که برای بتن سازی مناسب ترین گزینه می باشد.
    عیار بتن مورد استفاده بتن با۳۵۰ کیلوگرم سیمان در مترمکعب شن و ماسه بود که به خاطر اطمینان خاطر از رسیدن به مقاومت مورد نیاز مقداری سیمان بیش از مقدار فوق به بتن زده شد.
    نکات اجرایی :
    برای بتن سازی همواره از شن و ماسه مرغوب استفاده شود و نکته اصلی برای رسیدن به مقاومت مورد نیاز استفاده از مصالح مرغوب و استاندارد می باشد.
    آب باعث روان کردن بتن می گردد تا بهتر بتوان بتن را حمل کرد و در قالب ریخته و ان را بشکل قالب درآورد بدیهی تنها آب مورد نیاز برای فعل و انفعال شیمیایی برای بتن مفید است و آب اضافی در بتن باقی می ماند و به مرور زمان تبخیر شده و جای آن به صورت سوراخهای مویی باقی خواهد ماند که این خود باعث ضعف بتن می گردد ، بهمین علت آب داخل بتن نباید از حد لازم بیشتر باشد.
    نکاتی در مورد بتن و بتن ریزی:
    ۱-اختلاط
    تمامی بتن باید طوری مخلوط شود تا اینکه تمام اجزای تشکیل دهندة آن به طور یکسان پخش شده و دارای ظاهری یکنواخت شود.
    ترتیب تغذیه مواد تشکیل دهندة بتن در مخلوط کردن، نقش مهمی را در یکنواختی محصول نهایی خواهد داشت. با این وجود تغییر تغذیة مواد همچنان بتن خوبی تولید کرد. به موجب اینکه ترتیب تغذیه مواد چگونه باشد زمان افزودن آب، تعداد دور کل دیگ مخلوط کن و سرعت دوران آن باید تنظیم شود.
    مخلوط کن ها نباید بیشتر از ظرفیت خود بارگیری شوند و تقریباً باید در سرعتهای طراحی شده خودکار کنند.
    محصول بیشتر باید با استفاده از یک مخلوط کن بزرگتر یا مخلوط کن های اضافی بدست آید نه با افزایش سرعت مخلوط کن یا با زیاد کردن بار مخلوط کن.
    اگر تیغه های مخلوط کن فرسوده شده یا با بتن سخت شده پوشیده شوند عمل اختلاط دارای کارآمدی کمتری خواهد بود.
    تیغه هایی که زیاد فرسوده شده اند باید تعویض شده و بتن سخت شده باید مرتباً پس از انجام کار روزانه پاک شود.
    ۲- کارآیی
    سهولت در پخش و متراکم کردن مخلوط تازة بتن را کارآیی می نامند. بتن باید کارا باشد اما نباید بیش از اندازه آب انداخته یا دانه های آن از هم جدا شوند.
    آب انداختن بتن حرکت آب به سمت سطح بالای بتن تازه ریخته شده است که ناشی از رسوب سیمان، ماسه و دانه های سنگی در بتن تازه می باشد.
    آب انداختن بیش از اندازه نسبت آب به سیمان را در نزدیکی سطح بالای بتن افزایش داده و آنرا به لایه ایی ضعیف و بسیار کم دوام تبدیل می نماید. به ویژه اگر عملیات پرداخت زمانی انجام شود که آب ناشی از آب انداختن حضور داشته باشد. به علت تمایل بتن تازه به جدا شدن دانه ها و آب انداختن، بهترست که بتن حتی الامکان از خیلی نزدیک به محل نهایی خود حمل شده و در آنجا ریخته شود.
    ۳-تراکم
    ارتعاش، ذرات بتن تازه را به حرکت در می آورد و اصطکاک بین آنها را کم می کند و به مخلوط کیفیت یک ماده غلیظ را می دهد.
    ارتعاش مکانیکی امکان استفاده از یک مخلوط سفت را ممکن می سازد بنابراین می توان از نسبت بیشتری درشت دانه و نیز نسبت کمتری ریز دانه استفاده کرد.
    هر اندازه دانه بندی بهتر باشد حجم کمتری برای پر شدن توسط خمیر سیمان و سطح کمتری برای پوشش دور دانه ها باقی می ماند و لذا آب کمتری و خمیر سیمان کمتری موردنیاز خواهد بود.
    با تراکم کافی می توان مخلوط های سفت تر و همچنین مخلوط های خشن تر بدست آورد و کیفیت بتن را بهبود بخشیده و آن را اقتصادی ساخت.
    اگر مخلوط بتنی دارای آن مقدار کارایی کافی باشد که بتوان آنرا به راحتی با دست در محل ریخت استفاده از ارتعاش مکانیکی مزیت ندارد.
    در چنین مخلوط هایی احتمال جدا شدن دانه ها هنگام ارتعاش وجود دارد. تنها زمانی که مخلوط هایی سفت تر و خشن تر استفاده می شود می توان به گونه ایی کامل از ارتعاش بتن سود برد.
    برای آنکه بتوان مخلوطهای سفت تر و متراکم تر ساخت ویبراتورهای مکانیکی دارای مزایای زیادی می باشند.
    ویبراتورهای با فرکانس زیاد امکان ریختن مخلوطهای بتنی را فراهم می آورند که متراکم کردن آنها با دست در بسیاری از شرایط غیر عملی است.
    ویبراتور دستگاهی است که به شیلنگ بلندی ختم شده و این شیلنگ بوسیلة موتورهای برقی یا موتورهای درون سوز مرتعش می شود که با قرار دادن این شیلنگ در داخل بتن، آنرا مرتعش می کند و باعث هدایت آن به تمام نقاط بتن ریزی می شود.
    با توجه به اینکه ویبره کردن بتن لازم می باشد باید متوجه بود که ویبره کردن بتن بیش از اندازه باعث می شود که دانه های ریز تر و دوغاب سیمان بالا آمده و دانه های درشت تر به ته مخلوط بتن هدایت شود که این باعث جدا شدن اجزای بتن گردیده و موجب ضعف قطعه ریخته شده خواهد شد.
    در موقع ویبره کردن بتن شیلنگ ویبراتور باید حتی المقدور در وضع قائم نگه داشته شود و در امتداد محورش جابجا گردیده و خیلی آرام در حال کار کردن بیرون کشیده شود. هنگام ویبره زدن باید دقت نماییم که زمانی که شیلنگ ویبراتور داخل بتن قرار می گیرد به دفعات باشد و هر بار از یک دقیقه تجاوز نکند و باید آنرا جابجا نماییم.
    ۴-آب
    آب یکی از مواد اصلی و تشکیل دهندة بتن می باشد که مقدار آن در مقاومت بتن خیلی مؤثر است. تقریباً هرآب طبیعی که قابل آشامیدن بوده و بوی مشخصی نداشته باشد به عنوان آب اختلاط می تواند برای ساختن بتن بکار رود. با این وجود آب مناسب برای ساختن بتن ممکن است برای آشامیدن مناسب نباشد.
    کیفیت آب نقش مهمی را در بتن بازی می کند که دلایل آن
    عبارت است از:
    ۱-ناخالصی های موجود در آب در گیرش سیمان اثر گذاشته و ممکن است باعث ایجاد اختلالاتی در مخلوط شود.
    ۲-آب نا خالص روی مقاومت بتن اثر سوء می گذارد.
    ۳-سبب بروز لکه هایی در سطح بتن و خوردگی فولاد و زنگ زدگی آن خواهد شد لذا باید در ساخت و عمل آوردن بتن از آب مناسب استفاده کرد. توجه به این نکته لازم است که آب حاوی مواد ناخالص ممکن است در ساخت بتن سودمند هم باشد.
    آب در بتن دارای سه نقش اساسی می باشد:
    ۱-سیمان در مقابل آب شروع به فعل و انفعالات شیمیایی نموده و تشکیل سیلیکاتها و آلومیناتهای کلسیم متبلور می دهد که اساس گرفتن و سخت شدن بتن می باشد. این مقدار آب حدود ۲۰ الی ۲۵ درصد وزن سیمان است.
    ۲-آب سطح دانه های سنگی را تر نموده و باعث لغزش آنها روی یکدیگر می گردد. به همین دلیل هر قدر سطح بیشتر باشد یعنی دانه ها ریز تر باشند آب بیشتری در این قسمت مصرف می شود. به همین علت مقدار این آب متفاوت بوده و در حدود ۲۵ درصد وزن سیمان است.
    ۳-آب باعث روان شدن بتن می گردد و باعث بهتر عمل آوردن آن می گردد و راحت تر می توان آنرا در قالب ریخت و به شکل قالب در آورد.
    بدیهی است فقط آب قسمت اول بتن باقی می ماند و آب دو قسمت دیگر به مرور تبخیر گشته و جای آن بصورت فضاهای خالی که ممکن است بصورت تارهای مویین باشد درون بتن باقی بماند که این خود باعث پوکی بتن گشته و موجب ضعف قطعه بتن می گردد. به همین علت باید کاملاً توجه داشت که آب مصرفی در بتن از میزان معینی تجاوز ننماید. در موقع بتن سازی و مخلوط کردن آب و سیمان و شن و ماسه باید به میزان آب موجود در شن و ماسه یعنی رطوبت شن و ماسه نیز توجه نمود.
    ریختن بتن:
    بتن باید به طور پیوسته تا حد امکان در نزدیکی محل نهایی خود ریخته شود. بتن نباید در انباشته های جدا از هم ریخته شود و سپس با هم تراز شوند. همچنین بتن نباید در انباشته های بزرگ ریخته شود و سپس بصورت افقی به محل نهایی انتقال یابد. این روش به این دلیل که مصالح ریز دانه بیش از مصالح درشت دانه تمایل به جاری شدن دارند و دانه ها جدا می شوند غیر قابل قبول است.
    تخته مالی:
    سطح بتن باید به روش دستی با استفاده از ماله های تخته ایی فلزی یا به روش ماشینی با استفاده از ماله های برقی صاف شود.
    اهداف چهارگانه تخته مالی به شرح زیر است:
    ۱-فرو کردن دانه ها اندکی به داخل بتن
    ۲- از بین بردن ناهمواریهای سطحی
    ۳- از بین بردن برجستگی ها
    ۴- رفع عیوب و نواقص
    ۵- متراکم کردن ملات در سطح برای مهیا سازی عملیات پرداخت بعدی
    ۶- باز نگه داشتن سطح جهت ایجاد امکان خروج رطوبت اضافی
    تا زمانی که بتن هنوز در حالت خمیری است نباید بیش از اندازه با بتن کارکرد چون موجب حرکت مصالح ریز دانه و آب زیادی به سطح شده و خرابی های سطحی بعدی به بارمی آورد.
    تخته مالی بافت سطحی نسبتاً یکنواختی تولید می کند که دارای لغزندگی خوبی بوده و سطح را برای پرداخت نهایی آماده می کند. هنگامی که چنین پرداختی مورد نظر باشد پس از آنکه بتن تا اندازه ایی سخت شد ممکن است نیاز به تخته مالی سطحی برای بار دوم باشد.
    خطوطی که پس از استفاده از لبه کشی ها و شیار کشی های دستی روی بتن بر جای می ماند معمولاً هنگام تخته مالی از بین می رود البته اگر خطوط و علایمی از جنبة تزئینی مورد نظر باشد، در آنصورت پس از تخته مالی نهایی از وسایل مربوطه باید بار دیگر استفاده شود.
    در تمامی سازه های بتنی پس از ریختن بتن، آنرا پرداخت می کنند. در بتن تازه باید از خشک شدن سریع و از تغییرات سریع دما و از آسیب های ناشی از کارهای ساختمانی و عبور و مرور جلوگیری به عمل آورد.
    عمل آوردن باید تا حد امکان بلافاصله پس از پایان کار بتنی آغاز شود. نگهداری بتن در یک دمای ثابت و جلوگیری از افت رطوبت باید تا زمانی مد نظر قرار گیرد تا هیدراتاسیون سیمان به حد قابل قبولی رسیده باشد و بتن مقاومت کافی کسب کرده باشد. هنگامیکه کار بتنی در شرایط جوی نا مساعدی پیش می رود احتیاطات ویژه ایی لازم است. در هوای سرد ترتیبات لازم مانند گرما دان، پوشاندن، ایزوله کردن یا محصور کردن بتن باید از پیش مهیا باشد. در هوای گرم ممکن است احتیاطات ویژه ایی در مقابل تبخیر سریع و خشک شدن و درجه حرارت بالا لازم آید. عمل آوردن بتن تأثیر زیادی روی خواص بتن سخت شده مانند دوام، مقاومت، آب بندی، مقاومت در برابر سایش، ثبات حجمی و مقاومت در برابر یخ زدن و آب شدن دارد.
    روند پیشرفت در سنین اولیه بیشتر بوده اما کم کم کاهش می یابد و سرعت واکنش ها شدیداً کم می شود. تا زمانی که رطوبت و دمای مناسب برای هیدراتاسیون سیمان وجود داشته باشد مقاومت بتن با افزایش سن آن افزایش می یابد.
    مدت عمل آوردن:
    مدت زمانی که بتن باید از نظر کاهش رطوبت محافظت گردد بستگی به عوامل زیر دارد:
    ۱) نوع سیمان
    ۲) مقاومت لازم
    ۳) نسبت سطح نمایان بتن به حجم آن
    ۴) هوا
    ۵) شرایط بعدی که بتن در معرض آن قرار خواهد گرفت.
    برای بتن های کم سیمان با مادة پوزولانی مدت مزبور ممکن است سه هفته یا بیشتر باشد. به عکس برای مخلوطهای پر سیمان با نوع ۳ این دوره ممکن است فقط چند روز باشد. از آنجا که همه خواص مطلوب بتن با عمل آوردن بهبود می یابد، بر این اساس دوره عمل اوردن در همة شرایط تا آنجا که امکان دارد بهترست طولانی باشد.
    روشهای اتصال قطعات فلزی :
    اتصال قطعات فلزی بهم به یکی از سه روش پرچ، پیچ و یا جوش صورت می گیرد.
    ۱)اتصال با پرچ :
    پرچ درحقیقت میخی است نسبتا ضخیم با طول و قطر معین که سرآن می تواند کروی شکل یا صاف باشد. تمام و یا قسمتی از اتصالات پرچی معمولا رکارخانه انجام می شود. بدیهی است اتصال قطعات نسبتا بزرگ و طویل به یکدیگر باید در نهایت درکارگاه صورت گیرد .
    طرز اتصال یک ویا چند قطعه نسبتا بزرگ وطویل به یکدیگر بوسیله پرچ به این ترتیب است که پرچ را تا حد سرخ شدن گرم کرده و آنرا درسوراخی که درقطعات مورد اتصال قبلا تعبیه کرده اند قرار می دهند، پس از آنکه سر پرچ در محل خود قرار گرفت ، قسمت اضافی میله پرچ که از سمت دیگر خارج شده است را با چکش می کوبند، تا ضمن پرشدن قطر اضافی سوراخ که معمولا درحدود دو میلیمتر بزرگتر از قطر اولیه میله پرچ در نظر می گیرند، این سرنیز شکل سر دیگر را بخود بگیرد.
    ۲) اتصال با پیچ:
    پیچ ها را به دوگروه پیچ های معمولی که به آنها پیچهای سیاه فولادی نیز می گویند ومعمولا سری شش گوش دارند و پیچهای فولادی با مقاومت زیاد تقسیم می کنند. پیچ های معمولی با مهره هائی شش گوش برای اتصالات درکارگاه مورد استفاده قرارمی گیرند. این پیچها را معمولا طوری انتخاب می کنند که قطر آنها درحدود۲ میلیمتر کمتر از قطر سوراخ باشد. قسمت انتهای پیچ که از اتصال بیرون زده است را درآخر کار ممکن است چکش کاری وپخ کنند تا از شل شدن ویا خارج شدن مهره آن جلوگیری شود.با توجه به اینکه این پیچ ها کاملا به جدار سوراخها نچسبیده و به اصطلاح جذم نیستند ممکن است دارای مختصر حرکتی باشند.
    پیچهای فولادی با مقاومت زیاد از فولادهای مخصوص با استقامت بالا می سازند، استقامت این پیچها بخاطر نوع فولاد بکار رفته درساخت آنها و نیروی اصطکاک حاصله دراثر کاملا جذم بودن سوراخهاست، قدرت تحمل پیچهای فولادی با مقاومت زیاد نسبت به پیچهای معمولی به مراتب بیشتراست.
    ۳) اتصال باجوش:
    جوشکاری که از نظر فنی واجرائی وکنترل، دقت ومهارت بیشتری نسبت به دو نوع اتصال قبلی احتیاج دارد، از رایج ترین انواع اتصالات در ساختمانهای فلزی درایران است. علت عمده رایج بودن این نوع اتصال درایران عدم کنترل فنی دقیق در ساختمانها و نیاز به وسائل ودستگاههای لازم برای اجرای اتصال به دو روش دیگر بخصوص اتصال پرچ و لزوم اجباری دقت نسبی درتعبیه سوراخها واجرای عملیاتی است. اتصال جوش ویا جوشکاری از طریق پیوستگی و مولکولی بین دو یا چند قطعه فلز که حداقل باید یکی ازآنها بطور موضعی تحت اثر حرارت بحالت خمیری و یا مذاب درآمده باشد صورت می گیرد.
    جوش
    تمامی اتصالات در این ساختمان اعم از اتصالات ستون به پی و اتصالات تیر به ستون و باد بندها همگی بوسیله جوش صورت گرفته است. بنابراین داشتن و اجرا کردن جوشی که به خوبی اجرا شده باشد لازم و ضروری است جوش خوب جوشی است که علاوه بر برآورده کردن اتصال کافی میان اعضا و داشتن مقاومت کافی در مقابل برش و تنشهای وارده ، از لحاظ ظاهری نیز قابل قبول باشد یعنی اینکه در آن تخلخل وجود نداشته باشد.
    تخلخل در جوش در صورت ایجاد حفره های خالی یا محبوس شدن گاز ها در فلز جوش هنگام سرد شدن آن اتفاق می افتد.
    در کل باید موقع جوشکاری به نکات زیر توجه کرد :
    الف : الکتردهای جوشکاری چه از نوع فولاد نرم و چه از نوع فولاد سخت باید عاری از عیوب ظاهری باشند به نوعی که پوشش آنها نباید به علت رطوبت و یا ضربه لطمه دیده باشد .در این جا از الکترود نمره ۴ استفاده شده است. سیم جوشکاری نیز باید دارای سطحی عاری از روغن و زنگ زدگی باشد . از نوع فولاد سیم نیز باید اطمینان حاصل کرد .
    گدازآور جوشکاری که باید خاصیت قلیایی داشته باشد متناسب با شرایط مکانیکی و فشاری که به آن وارد می شود انتخاب می گردد و حین جوشکاری رطوبت آن نباید از ۱/۰ درصد تجاوز کند ، در هر صورت کلیه مصالح جوشکاری را باید در بسته های غیر قابل نفوذ رطوبت و در انبارهایی کاملا خشک که مجهز به هواکش و وسایل گرم کننده هستند نگهداری کرد . لازم به یاد آوری است که جوشکاری توسط الکترودهای مرطوب مخصوصاً در مورد فولادهای سخت پس از مدتی سبب ترک خوردن جوش خواهد شد.
    علی الاصول جوشکاریهایی که در کارخانه انجام می گیرد به علت قابل کنترل بودن مطلوب است ، ولی جوشکاریهای انجام شده در شرایط نامناسب کارگاه و یا ضمن نصب قطعات دارای این کیفیت نمی باشند و چون همواره جوشکاری با ضخامت کمتر از ارقام درج شده در نقشه مجاز نیست و ضخامت بیش از آن نیز سبب اعوجاج می گردد باید محاسبه جوش و طرح درز و ضخامت آن با دقت بالایی انجام پذیرد.
    ب : جوشکاری
    سطوح جوشکاری را باید از هر گونه رنگ، روغن، زنگ زدگی یا پوسته پوسته شدگی منزه کرده و آنها را به صورت صاف و یکنواخت و بدون برآمدگی و شکاف انتخاب کرد زیرا هر کدام از معایب فوق الذکر اثر نامطلوبی در کیفیت جوش میگذارند.
    ستون :
    ۱) قسمتهای اصلی ستون
    ۲) تسمه های اتصال دهنده
    ۳) صفحه های تقویتی


    ۱)قسمت اصلی ستون :
    نکته)در موقع حمل پروفیل ها باید دقت شود که انحنا در آنها و یا پیچیدگی به وجود نیاید که دچار مشکلات اجرایی می شویم در این صورت محاسبات ما درست بدست نمی آید. برای صاف کردن پروفیل ها با چکش کاری میتوان تا حدودی وضعیت را بهبود بخشیم اما به طور کل نمی توان گفت که میتوان از تنش ها ی آن جلوگیری کرد.
    ۲)تسمه های اتصال:
    وقتی دو عدد پروفیل و یا دو عدد ناودانی و یا ۴ عدد نبشی و … تشکیل شده باشد این پروفیل ها را با تسمه به هم متصل میکنند معمولا ابعاد تسمه ها ۱۰*۱۰۰ میباشد معمولا تسمه ها عمود بر بال پروفیل ها می باشد گاهی هم با زاویه های ۳۵و ۴۵ درجه بسته به مهندس محاسب به کار برده می شود .
    ۳)صفحه های تقویتی:
    گاهی اوقات نوع پروفیل ها از لحاظ شماره آن برای تمام طبقات مناسب است اما برای طبقات اول و دوم که بار بیشتری را تحمل میکند نیاز به تقویت داریم که صفحه های تقویتی برای این امر استفاده می شود.
    تقلیل ضخامت ستون:
    وقتی که ستون های پایین با شماره بزرگتر باشداز نظر اقتصادی مقرون به صرفه نیست پس ستون های طبقات بعد با دو یا ۴ شماره کمتر به کار می رود.
    لچگی و یا ورق پشت بند:
    اگر ممان های وارده در پای ستون زیاد باشد و احتمال خم شدن نبشی ها در محل اتصال ستون باشد چند قطعه تسمه به صورت لچگی استفاده می شود ضخامت لچگی ها معمولا ۱۰ یا ۱۲ میلیمتر است.
    تنظیم‌ پای‌ ستونها
    تنظیم‌ کف‌ و پای‌ ستونها طی‌ مراحل‌ زیر صورت‌ می‌گیرد:
    الف‌) استفاده‌ از ورقهای‌ نورد شده‌ فولادی‌ به‌ ضخامت‌ ۵۰ میلیمتر و کمتر بدون‌تراش‌ و پرداخت‌ مشروط‌ بر آنکه‌ در سطح‌ آنها تماس‌ کامل‌ برقرار شود.
    ورقهای‌ نورد شه‌ فولادی‌ با ضخامت‌ ۵۰ تا ۱۰۰ میلیمتر را می‌توان‌ با پرس‌ کردن‌،صاف‌ نمود. در صورتی‌ که‌ پرس‌ مناسب‌ در دسترس‌ نباشد می‌توان‌ باتراشیدن‌ و صاف‌ کردن‌ سطح‌ مستوی‌ را به‌ وجود آورد. (به‌ جز موارد پ‌ و ت‌ ذیل‌)
    در ورقهای‌ ضخیم‌تر از ۱۰۰ میلیمتر، تمام‌ سطوح‌ تماس‌ باید صفحه‌ تراشی‌ شده‌و صاف‌ و مستوی‌ گردد. (بجز موارد پ‌ و ت‌ ذیل‌)
    ب‌) چنانچه‌ در کف‌ ستونها از ورقهایی‌ غیر از ورقهای‌ نورد شده‌ استفاده‌ می‌شودباید عمل‌ صفحه‌ تراشی‌ صورت‌ گیرد (به‌ استثنای‌ حالتهای‌ پ‌ و ت‌ ذیل‌).
    پ‌) سطح‌ زیرین‌ کف‌ ستونها در صورتی‌ که‌ با ریختن‌ دوغاب‌ ماسیه‌ سیمان‌ تماس‌کامل‌ برقرار شود، احتیاجی‌ به‌ تنظیم‌ ندارد.
    ت‌) سطح‌ بالایی‌ کف‌ ستونها که‌ در تماس‌ با ستون‌ قرار می‌گیرد، در صورتی‌احتیاج‌ به‌ پرس‌ و صاف‌ کردن‌ نخواهد داشت‌ که‌ با جوش‌ نفوذی‌ و به‌ طور سرتاسری‌و کامل‌ به‌ ستون‌ جوش‌ شود.
    برپایی‌ و نصب‌ ستون‌
    کف‌ ستونها باید در راستای‌ پیش‌ بینی‌ شده‌ و رقوم‌ صحیح‌ و به‌ صورت‌ کاملاً ترازنصب‌ شوند، به‌ طوری‌ که‌ سطح‌ زیرین‌ آنها با بتن‌ تماس‌ کامل‌ و سرتاسری‌ داشته‌باشد.
    مهــار
    قابهای‌ اسکلت‌ فلزی‌ باید به‌ صورت‌ شاقولی‌ و در محدودة‌ رواداریهای‌ تعیین‌ شده‌نصب‌ و برپا شوند. قطعات‌ باید قبل‌ از نصب‌ نهایی‌ تنظیم‌ گردند. بنابراین‌ بایدقطعات‌ به‌ وسیلة‌ پیچ‌، گیره‌، و یا جوش‌ موقت‌ به‌ هم‌ متصل‌ شوند.
    برای‌ نگهداشتن‌ قطعات‌ در وضعیت‌ مطلوب‌ باید از مهار موقت‌ مطابق‌ مقررات‌مربوطه‌ استفاده‌ شود، این‌ مهارها باید تمام‌ بارهای‌ مؤثر ضمن‌ اجرا شامل‌ وزن‌وسائل‌ کار و نیروهای‌ ناشی‌ از آنها را جوابگو باشند. مهارهای‌ موقت‌ تا زمانی‌ که‌ ازنظر ایمنی‌ لازم‌ است‌، باید در جای‌ خود باقی‌ بمانند.در صورتی‌ که‌ ضمن‌ اجرای‌ کار،مصالح‌ بر روی‌ ساختمان‌ دسته‌ می‌شود ،و یا قطعات‌ و ابزار کار نصب‌ روی‌ آن‌ قرارمی‌گیرد، باید پیش‌ بینی‌های‌ لازم‌ برای‌ مقابله‌ با تنشهای‌ اضافی‌ حاصل‌، به‌ عمل‌آمده‌ باشد.
    جفت‌ کردن‌ درزهای‌ فشاری‌ در ستونها
    صرفنظر از نوع‌ وصله‌ به‌ کار رفته‌ (جوش‌ لب‌ به‌ لب‌ مستقیم‌ با نفوذ کامل‌ یا جزئی‌و یا اتصال‌ پیچی‌) نامیزانی‌ و عدم‌ تماس‌ کامل‌ به‌ مقدار کمتر از ۵/۱ میلیمتر قابل‌قبول‌ خواهد بود. اگراین‌ باد خور از ۵/۱ میلیمتر تجاوز کند ولی‌ از ۶ میلیمتر کمترباشد، و بررسی‌ مهندسی‌ نشان‌ دهد که‌ سطح‌ تماس‌ کافی‌ وجود ندارد، باید فاصلة‌ بادخور را با مصالح‌ پرکننده‌ مناسب‌ پر کرد. این‌ مصالح‌ صرفنظر از نوع‌ فولاد اعضای‌متصل‌ شونده‌، می‌توان‌ فولاد نرمه‌ باشد.
    قبل‌ از جوشکاری‌ باید سطوح‌ مورد نظر از مواد زاید (گرد و خاک‌، زنگ‌ زدگی‌، رنگ‌و غیره‌) کاملاً پاک‌ شود. به‌ طور کلی‌ در دماهای‌ زیر صفر درجه‌ سلسیوس‌ به‌ ویژه‌ درجریان‌ باد ممنوع‌ است‌. در صورتی‌ که‌ جریان‌ هوا یکنواخت‌ و ثابت‌ باشد و بتوان‌سطوح‌ مجاور محل‌ جوشکاری‌ را به‌ شعاع‌ حداقل‌ ۱۰ سانتیمتر با وسائل‌ مناسب‌ به‌نحوی‌ گرم‌ کرد که‌ دمای‌ گرمای‌ آن‌ با دست‌ کاملاً محسوس‌ باشد، و این‌ دما در تمام‌مدت‌ جوشکاری‌ حفظ‌ شود، می‌توان‌ در هوای‌ تا منهای‌ ۵ درجه‌ سلسیوس‌جوشکاری‌ کرد. در صورتی‌ که‌ این‌ شرایط‌ را بتوان‌ در هوای‌ پایینتر از منهای‌ ۵ درجه‌سلسیوس‌ تامین‌ و حفظ‌ نمود، می‌توان‌ در هوای‌ تا منهای‌ ۱۸ درجه‌ سلسیوس‌ بااحتیاط‌ به‌ جوشکاری‌ ادامه‌ داد. در دماهای‌ پایین‌تر از منهای‌ ۱۸ درجه‌ سلسیوس‌جوشکاری‌ مطلقاً ممنوع‌ است‌.
    چنانچه‌ در نقشه‌های‌ اجرایی‌ مشخص‌ نشده‌ باشد، شدت‌ جریان‌ و نوع‌ الکترودهاباید طوری‌ انتخاب‌ شود که‌ جوش‌ کامل‌ و دارای‌ نفوذ کافی‌ بوده‌ و قطعات‌ مورداتصال‌ به‌ قدر کافی‌ ذوب‌ شوند. سطح‌ جوش‌ باید عاری‌ از شیار، قسمتهای‌ برآمده‌،سوختگی‌ و گودافتادگی‌ باشد.چنانچه‌ جوشکاری‌ دربیش‌ از یک‌ گذر انجام‌ می‌شود، قبل‌ از برداشتن‌ پوسته‌ هرگذر و پاک‌ کردن‌ آن‌ با برس‌ سیمی‌ نباید گذر بعدی‌ جوش‌ شروع‌ شود.
    بین‌ قطعاتی‌ که‌ مستقیماً به‌ طریق‌ جوش‌ گوشه‌ به‌ هم‌ جوش‌ می‌شوند، نبایددرزی‌ بیش‌ از ۲ میلیمتر موجود باشد. جوشکاری‌ باید به‌ نحوی‌ انجام‌ گیرد که‌قطعات‌ مربوط‌ از شکل‌ اصلی‌ خارج‌ نشده‌ ودرزها دچار تابیدگی‌ و اعوجاج‌ نشوند.
    پل ها یا تیر های اصلی:
    پل ها آن قسمت از ساختمان فلزی هستند که بار سقف به وسیله آنها به ستون منتقل میگردد و یا به آن عضو از ساختمان فلزی که بین ستون ها قرار می گیرد پل و یا تیر اصلی می گویند.
    قسمت های مختلف تیر های اصلی و سقف :
    ۱) طریقه اتصال پل به ستون
    ۲) نکاتی در مورد ساختن پل ها
    ۳) پل های لانه زنبوری
    ۴) تیرچه
    ۵) پروفیل های اتصال
    ۱)طریقه اتصال پل به ستون:
    دارای چند حالت است که یکی از این حالت ها عبور پل از کنار ستون است وزیر پل نبشی قرار میگیرد نبشی به پل و ستون جوش می شود. برای جلوگیری از خم شدن نبشی هم معمولا از لچگی استفاده میکنند.
    در ایران معمولا این نوع پل ها به کار می رود یعنی پل از کنار ستون عبور داده و آن را محاسبه می کنند. مخصوصا در ستون های میانی اسکلت از دو طرف ستون پل های ممتد عبور میدهند وبه اصطلاح از گره خور جینی استفاده میکنند.
    حالت دوم این است که پل از وسط ستون میگذرد .اصولا امکان عبور پل های سراسری در این نوع اتصال قدری مشکل است .برای اینکه اگر دو طرف ساختمان احداثی باز نباشد به سختی می توان یک عدد پل سراسری را از بین ستون ها عبور داد برای انجام این کار پل را به قطعات کوچک بریده و در محل مورد نظر قرار می دهند.
    و دوباره آن را جوش میکنند اگر اتصالات به خوبی صورت بگیرد مانند پل یکپارچه عمل میکند.بهتر است محل برش در ۵/۱ دهانه بین دو ستون واقع شود. فرض بر این است که در فاصله ۵/۱ نیروهای وارده بر پل حداقل است.
    حالت سوم زمانی است که پل به جان ستون ختم میشود در چنین مواقعی به وجود اوردن پل های سراسری ممکن نیست و اگر بخواهیم پل سراسری ایجاد کنیم باید جان تیر را سوراخ نموده واین عمل باعث ضعف در ستون میشوداما بسته به نظر مهندس محاسب اگر این را خواسته باشد اجرا میکنیم
    ۲)نکاتی در مورد ساختن پل ها :
    گاهی دهانه پل ها را با یک عدد تسمه که به بال تیر جوش میشود را تقویت میکنیم این تسمه معمولا در تیر های ساده در وسط پل و در تیر های ممتد در نزدیکی تکیه گاه جوش میشود اگر برای تقویت پل از یک تسمه استفاده کنیم معمولا این تسمه را بالای تیر جوش میکند تا مزاحم سفید کاری نشود و ضخامت زیادی در سقف ایجا د نکند
    طویل کردن پل های سراسری :
    بعضی کار خا نه ها تیرآهن نمرات بالا را ۱۴ متر ی هم میسازند اما در بازار معمولا تیرآهنها ۱۲ متر هستند اگر طول پل سراسری بیشتر از ۱۲ متر باشد ناچار به اتصال ۲ تیرآهن به هم هستیم باید با تسمه و با طول کافی از بالا و پایین و جان تیر به هم متصل نماییم بهتر است این کار در روی سطح زمین صورت بگیرد
    اتصال دو پل که از کنار هم عبور میکنند :
    اگر از دو سمت بال یک ستون ۲ پل عبور کند در جند نقطه با تسمه پل ها را به هم متصل کرده تا پلها یکپارچه شوند .
    تیرهای لانه زنبوری:
    برای پوشش دهانه های خیلی بزرگ و جاهایی که میخواهیم ستون در بعضی نقاط قرار نگیرد معمو لا از این نوع تیر ها استفاده میشود
    هما نطور که می دانیم ممان اینرسی هر نقطه مادی نسبت به محور مساوی است با جرم آن نقطه ضرب در مجذور فاصله آن نقطه تا محور.
    به همین دلیل در موقع طرح نیمرخ تبر اهن برای آنکه ممان اینرسی مقطع هرقدر ممکن است بیشتر باشد قسمت اعظم وزن تیرآهن را در بالها که در دو طرف جان ان است قرار داده اند تا هر قدر ممکن است از محور خنثی دور بوده و ممان اینرسی ان بالا برود چنان چه در محوری فرض شود نیروی برشی وجود ندارد برای بدست اوردن ممان اینرثی باز هم بیشتر سعی میکنند که بالها از محور خنثی دور باشند پس جان تیرآهن را برش داده به شکل شش ضلعی در می آوریم.
    باد بند :
    در بازدید هایی که از مناطق زلزله زده به عمل امده از جمله شهر ستان بم به عمل امده مشاهده گردیم که ساختمان های فلزی چند طبقه که باد بند داشته اند مقاومت بیشتری در برابر زلزله از خود نشان داده اند
    متداولترین باد بند ها نیمرخ هایی از فولاد هستند که به صورت ضرب در بین دو ستون قرار میگیرند مانند نبشی و ناودانی و تیراهن و… برای انکه به سطح جوش مناسبی در محل برخورد دو پرو فیل باد بند برسیم بین ان دو صفحهای جوش میدهند که با محاسبه بدست میاید اغلب ابعاد ان ۳۵ در ۳۵ و ضخامت ان ۱۰ میلیمتر میباشد این باد بندها باعث میشود نیرویی که در اثر باد ویا زلزله به بالای ستون وارد میشود به سرعت به زمین منتقل شود اگر دهانهای از ساختمان بادبندی شود بهتر است قسمت های پایین هم تا روی فونداسیون باد بندی شود.
    باد بند ضربدری
    بادبندها در این پروژه به صورت ضربدری اجرا شدند . برای اجرای بادبند از پروفیل ناودانی دوبل اسثفاده شده است که در محل اتصال آنها به پای ستون از ورقهای به ابعاد مختلف استفاده شده است . در اجرای بادبندها باید حتماً دقت شود که محور بادبند از محل تقاطع تیر و ستون بگذرد . نحوه اجرای بادبندها به این صورت است که یکی از بادبندها را به صورت سراسری اجرا میکنند و دیگری را به صورت دو تکه اجرا میکنند تا اتصال در محل تقاطع دو بادبند با ورق انجام گیرد .
    سقف
    سقفهای تیرچه بلوک :
    اجزاء تشکیل دهنده سقف تیرچه بلوک
    تیرچه
    بلو ک
    میلگرد ممان منفی
    میلگرد حرارتی
    کلاف عرضی
    قلاب اتصال
    بتن
    ۱ – تیرچه :
    متداول ترین نوع تیرچه در ایران تیرچه های بتنی می باشد که قالب سفالی و یا بدون قالب سفالی تهیه و عرضه می گردد .
    تیرچه های معمولی با خرپا مسطح می باشند خرپا از سه قسمت تشکیل میشود .
    ۱ – میلگردهای کف خرپا میباشد که تعداد و قطر آن طبق محاسبه بدست می آید. و باید از لحاظ طول و تعداد و نوع میلگرد (ساده یا آجدار) کاملا ً مطابق نقشه باشد کلیه ممانهای مثبت تیرچه وسیله همین میله گردها تحمل می شود با توجه به اینکه اغلب مهندسین محاسب برای صرفه جوئی طول یک یا چند میلگرد را کوتاه تر تعیین می نمایند این میلگردها باید درست در وسط طول تیرچه ) محل ممان مثبت بحرانی (قرار گیرد.
    برای اینکه این میلگردها در موقع بتن ریزی جابجا نشود بهتر است آنها را بوسیله یک یا چند میله گرد عرضی بهمدیگر جوش بدهیم .
    ۲ – میلگرد فوقانی خرپا که از میله گرد ۸ یا ۱۰ و یا ۱۲آجدار بوده و داخل بتن سقف و میلگردهای حرارتی قرار می گیرد .
    ۳ – آنگاه میلگرد مارپیچ یا میلگرد مهاری خرپا است که میلگرد کف را به میله گرد فوقانی متصل می نماید . خرپای بعضی از تیرچه ها از ورق و یا تواما ً از ورق و میلگرد می باشد ولی متداولترین نوع خرپا از میلگرد ساخته میشود این خرپا را در داخل قالب فلزی و یا سفالی قرار می دهند، آنگاه بتنی با عیار ۴۰۰ یا ۴۵۰ کیلوگرم سیمان و مصالح سنگی ریز دانه تهیه نموده و قالب را که در حدود ۱۰ سانتیمتر پهنا و ۴ سانتیمتر باشد بعد از سخت شدن بتن آن را از قالب جدا کرده و چند روزی در حوضچه های آب قرار داده آنگاه به بازار عرضه می کند ولی اگر قالب سفالی باشد این قالب همیشه همراه تیرچه خواهد بود . در هر حال چه قالب فلزی باشد تیرچه باید چند روز در حوضچه های آب قرار گیرد .
    اگر از قالب سفالی استفاده می شود بهتر است قبل از بتن ریزی آنرا در حوضچه های آب قرار داده تا کاملا ً زنجاب شود زیرا در غیر این صورت آب بتن مجاور خود را مکیده و آنرا پوک می نماید . در موقع بتن ریزی تیرچه بهتر است خرپا را قدری در محل خود جابجا کنیم تا مطمئن شویم که کلیه میلگردهای تحتانی آن داخل بتن واقع شده و کاملا ً در بتن غرق می باشد .
    بعضی از تیرچه های بتنی پیش تنیده می باشند که معمولا ً دارای مقطعی سپری شکل بوده و فاقد میله گرد مارپیچ می باشد .
    میلگردهای تحتانی این نوع تیرچه ها را قبل از بتون ریزی با روش خاص و وسائل مخصوص کشیده آنگاه بتن ریزی می نمایند و تا سخت شدن کامل بتن آنرا در حال کشش نگاه می دارند . به این نوع تیرچه اصطلاحا ً بتنی پیش تنیده می گویند.
    ۲ – بلوک :
    بلوکهای مورد استفاده در سقف های تیرچه بلوک معمولا ً بتن یا سفالی است و هیچ گونه باری را تحمل نمی نماید و فقط بعنوان قالب مورد استفاده قرار میگیرد .
    بلوک های سفالی از لحاظ وزن سبک تر بوده و بار کمتری را به ساختمان وارد می نماید عرض بلوکها معمولا ً ۴۰ سانتیمتر بوده گاهی نیز آنها را تا ۶ سانتیمتر هم می سازند و ارتفاع آن تابع ضخامت سقف و بار سقف بوده و بین ۲۰ تا ۲۵ سانتیمتر است بلوک باید طوری طرح شود که به راحتی قابل حمل و نقل بوده و روی تیرچه قرار بگیرد.
    بلوک ها دارای لبه ای هستند که بوسیله آن بروی تیرچه قرار می گیرند . اگر از تیرچه با قالب سفالی استفاده می شود بهتر است از بلوک سفالی نیز استفاده گردد
    زیرا به علت هم رنگ بودن مصالح بعد از سفیدکاری روی سقف ایجاد سایه نمی نماید
    معمولأ بلوکها را با عیار سیمان خیلی پایین تولید میکنند
    ۳ : میلگردهای ممان منفی :
    با فرض اینکه تکیه گاه تیرچه ها گیردار فرض می شود در محل تکیه گاه ممانی ایجاد می گردد که می باید بوسیله میله گردی تحمل شود به این لحاظ اگر دو عدد تیرچه به یک تیر خم شود میلگرد فوقانی تیرچه ها را بوسیله محاسبه تعیین می کنند که می باید بوسیله میلگردی تحمل شود به این لحاظ اگر دو عدد تیرچه به یک تیر خم شود میلگرد فوقانی تیرچه ها را بوسیله قطعه میلگردی به طول ۲ تا ۵/۲ متر به همدیگر متصل می نمایند قطر این میلگرد بوسیله محاسبه تعیین می گردد و معمولا ً از میلگردی به قطر ۸ تا ۱۰ یا ۱۲ استفاده میگردد.
    در آخرین دهانه که تیرچه به یک تیر ختم می گردد نیز میله گردی را بصورت گونیا خم نموده و قسمت کوتاه گونیا را داخل آهنهای تیر یا میله گردهای تیر بتنی قرار داده و قسمت مستقیم را روی میله گرد فوقانی تیرچه گذاشته و چند جای آنرا با سیم آرماتوربندی می بندند به این قطعات میله گرد ممان منفی می گویند .
    ۴ : میلگرد حرارتی:
    بعد از اتمام سقف و گذاشتن کلیه آهنهای یک سری میلگرد در جهت عمود بر میلگردهای بالای تیرچه به فاصله تقریبی ۲۵ الی ۴۰ سانتیمتر قرار می دهند قطر این میلگردها به وسیله محاسبه تعیین می شود و معمولا ً میلگردی با قطر ۶ یا ۸ یا ۱۰ میلیمتر می باشد به این آهنها میلگرد حرارتی می گویند این میلگردها باید به کلیه آهنهای تیرچه با سیم آرماتوربندی بسته شود.
    ۵ : کلاف عرضی :
    از دهانه ۲/۴ متر به بالا در وسط دهانه بین بلوک ها (عمود بر جهت تیرچه) فاصله در حدود حداقل ده سانتیمتر قرار می دهند و زیر این فاصله را تخته ای قرار داده و درون این فاصله حداقل ۲ میله گرد به قطر ۱۰ میلیمتر یکی بالا ویکی پائین قرار می دهند میله گرد بالا را به میله گردهای بالایی تیرچه می بندند و میله گرد پائین را هم به آهنهای مارپیچ تیرچه متصل می نمایند و این فضا بعد از آنکه بوسیله بتون پر شد مانند تیری عمود بر تیرچه ها قرار گرفته و در مقابل ممانهای وسط تیرچه مقاومت خواهد نمود و برای دهانه های بیش از ۶ متر دو عدد کلاف عرضی با فاصله های مساوی در نظر می گیریم
    برای اطمینان بیشتر بهتر است کلاف عرضی را از دهانه ۵/۲ متر به بالا ایجاد نمائیم.
    ۶ : قلاب اتصال:
    در اجرا میله گردهای تیرچه روی نیمی از بال پل قرار می گیرند که پهنای آن در حدود ۲ تا ۳ سانتیمتر می باشد .
    در شرایط عادی این تکیه گاه کافی است ولی اگر سقف در اثر نیروی زلزله جابجا شود تیرچه از تکیه گاه خود خارج شده و سقف سقوط خواهد کرد .
    برای جلوگیری از این عیب میله گردهائی را که قطر آن بوسیله محاسبه تعیین می شود و معمولا ً از میله گردهایی به قطر ۱۲ یا ۱۴ میلیمتر استفاده می شود و خم می کنند و بوسیله آن تیرچه و آهن پل را به همدیگر متصل مینمایند .
    پس از چیدن تیرچه و بلوک و بستن آرماتورهای تیرها و بستن میله گردها ممان منفی و میله گردهای حرارتی و گذاشتن قلابهای اتصال اقدام به بتن ریزی مینمائیم قبل از بتن ریزی باید یک بار دیگر کلیه آرماتورهای سقف کنترل شده و مخصوصا ً فاصله آنها از یکدیگر و اتصال آنها به همدیگر بازدید شود و در صورت بی عیب بودن کار اقدام به بتن ریزی می نمائیم .
    بهتر است برنامه ریزی طوری انجام بشود که کلیه بتون سقف در یک روز ریخته شود اگر بعللی این کار ممکن نشد باید محل قطع بتون با نظر مهندس محاسب باشد محل قطع بتون ریزی تیرهای اصلی وفرعی باید حتما ً از ویبراتور استفاده شود.
    باید دقت شود که فاصله بین بلوک ها که تیرچه قرار دارد از بتن ریزی و قبل از آنکه بتن روی بلوک ۵ سانتیمتر است برای سهولت کار در حین ماله کشی این ضخامت را بوسیله یک قطعه آجر که معمولا ً کلفتی آن ۵ سانتیمتر است کنترل می نماید .
    در این پروژه از سقف کرومیت استفاده شده که تمام مراحل اجرا مثل بالا میباشد ولی با این تفاوت که تیرچه آن فلزی است و نیاز به قالب بندی زیر سقف ندارد.
    دیوار چینی:
    در ساختمانها به دو دلیل از دیوار استفاده می شود، یکی به خاطر جدا سازی قسمتهای مختلف ساختمان و دیگری برای دیوارهای حمال.
    برای جدا سازی قسمت های مختلف ساختمان از دیوارهایی به نام پارتیشن یا جدا جدا کننده و یا تیغه استفاده می شود که تیغه دیواری است به پهنای۵ یا ۱۰ یا ۲۰ سانتی متر. تیغه های بلند و طویل را نمی توان به پهنای ۵ یا ۱۰ سانتی متر ساخت. زیرا این تیغه ها با ابعاد زیاد ایستا نخواهد بود. چنانچه بخواهیم تیغه های ۵ سانتی متری را با طول و با ارتفاع زیاد بسازیم باید بین دیوارها به فواصل ۵/۱ تا ۲متر نبشی کشی نماییم. در غیر اینصورت این دیوارها با کوچکترین تکانهای جانبی فرو خواهند ریخت و در مقابل زلزله کوچکترین مقاومتی از خود نشان نمی دهند.
    ملات تیغه های ۵ سانتی متری، معمولاً گچ و خاک است. در برخی ساختمانها تیغه ها را با بلوکهای گچ پیش ساخته به ضخامت ۱۰ سانتی متر می سازند که این نوع پارتیشن ها بیشتر در ساختمانهای فلزی و بتنی بکار می رود.
    اما دیواره هایی که دیوارهای اصلی ساختمانهای آجری هستند برای انتقال بار ساختمان به زمین ساخته می شوند و فقط در ساختمانهای تمام آجری مورد استفاده قرار می گیرند. حداقل ضخامت این نوع دیوارها ۳۵ سانتی متر است که این دیوارها علاوه بر حمال بودن عهده دار جدا سازی قسمتهای مختلف ساختمان هم هستند. عرض دیوارهای بکار رفته در اینگونه موارد عموماً یا ۲۰ سانتی متر است یا ۱۰ سانتی متر، که از دیوارهای ۲۰ سانتی متری بروی قسمتهای خارجی ساختمان و دور راه پله استفاده می نماییم و در قسمت های داخلی واحد ها از دیوارهای ۱۰ سانتی متری به عنوان جدا کننده استفاده می کنیم. هنگام چیدن آجرها باید آجرها را طوری قرار داد که در رج های مختلف بندها روی هم قرار نگرفته و به اصطلاح بنایی بندها از روی هم بگردد تا در مقابل نیروهای جانبی مقاوم تر باشد.
    چنانچه چیدن کلیه قسمت های یک دیوار با هم امکان پذیر نباشد بهتر است آنرا با سطح شیبداری چید تا با دیوار بعدی قفل و بست شده و بصورت یکپارچه در بیاید. به این طریق دیوار چینی لاریز می گویند. ممکن است برای قفل و بست کردن دیوارها از هشته گیر هم استفاده نمود که بدین طریق یک رج در میان تقریباً قدری کمتر از طول آجر را بصورت زبانه از انتهای دیوار بیرون کار می گذارند و دیوار بعدی را با آن قفل و بست می نمایند. در مورد دیوار باهشته گیر چون موقع چیدن قسمت دوم دیوار، ملات کاملاً بین دو قسمت را پر نمی کند همیشه یک درز بین قسمت دیوار بوده و در موقع نشست های طبیعی ساختمان همیشه در این قسمت ترکهایی ایجاد می گردد. بدین لحاظ بهترست حتی الامکان از لاریز استفاده کنیم.
    ملات
    ماده چسبنده ایی است که بین دو قشر از مصالح ساختمانی قرار گرفته و آن دو قشر را به هم می چسباند. ملات یکی از مهمترین مصالح مصرفی در ساختمان است که در همه جای ساختمان به اشکال مختلف مصرف می گردد. به همین دلیل باید در انتخاب ملات و عیار مواد تشکیل دهنده آن دقت کافی نمود.
    ملات دارای انواع زیراست:
    ۱٫ملات گل آهک، ۲٫ ملات ماسه آهک، ۳٫ ملات ماسه سیمان، ۴٫ ملات ماسه و سیمان با آهک،۵٫ ملات گچ، ۶٫ ملات گچ و خاک
    با توجه به اینکه ملاتهای ماسه سیمان، گچ و خاک و ملات گچ بیشتر بکار میروند به توضیح این سه ملات می پردازیم:
    ۱)ملات ماسه و سیمان: این ملات که مرغوبترین نوع ملات در ساختمان سازی است باید با ماسه شکسته و یا ماسه رودخانه ایی کاملاً شسته تهیه گردد. مقدار سیمان مصرفی در این نوع ملات بین ۳۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کیلوگرم در متر مکعب میباشد. نظر به اینکه سطح مخصوص ماسه به علت ریز بودن دانه ها از سطح مخصوص شن و ماسه بیشتر است و از طرفی سیمان باید مانند فیلم نازکی دور تمام دانه ها را بگیرد و باعث چسبیدن آنها به یکدیگر گردد، مقدار سیمان مصرفی در ملات بیشتر از سیمان مصرفی در بتن می باشد. لذا این ملات می توان در تمام قسمت های ساختمان استفاده کرد مانند آجر کاری، کاشی کاری، سیمان کاری، فرش کردن کف، سنگ کاری و … .
    ۲)ملات گچ و گچ و خاک: این ملاتها بیشتر در موقع ساختن طاق ضربی و دیوارهای تیغه ایی ۵ سانتی متری بکار می رود. درصد خاک و گچ بستگی به گیرایی گچ دارد و معمولاً حدود ۵۰ درصد گچ و ۵۰ درصد خاک رس بکار میرود. علت اضافه نمودن خاک رس در گچ این است که اولاً ملات گچ و خاک دیرگیرتر از ملات گچ است و در ثانی وجود خاک در گچ در ملات حالت پلاستیک می نماید.
    شمشه گیری دیوار
    پس از دیوار چینی با توجه به اینکه دیوارهای داخلی را به صورت کرسی می چینندو دقت این نوع دیوار چینی از لحاظ شاقول بودن زیاد نیست بوسیله شمشه گیری دیوار را در یک سطح قرار می دهند و یا به اصطلاح کارگری، دیوار را در یک باد قرار می دهند و آن بدین گونه است که ابتدا با چشم بلندترین نقطة دیوار را تعیین می کنند و با گچ و ماله نقطة صافی را در آن محل ایجاد می نمایند. بعد این نقطه را با شاقول به پایین منتقل می نمایند و سطحی کوچک نیز همباد آن با گچ و خاک یا بین دیوار ایجاد می نمایند آنگاه در گوشه دیگر دیوار نقطه ایی را انتخاب کرده و باز با گچ و خاک نقطة صافی را در آن ایجاد می نمایند. حال سه نقطه داریم که طبق اصول هندسی بر آن سطحی مرور دارد و حال بوسیله ریسمان که بین دو نقطه می کشند به فاصله یک متر به یک متر زیر ریسمان نقاطی با گچ و خاک و ماله ایجاد کرده بطوریکه کلیه این نقاط همباد ریسمان باشد بعد بوسیله شاقول این نقاط را به پایین دیوار منتقل می کنند. آنگاه شمشه صافی را انتخاب کرده و به نقطة هم سطح و در امتداد یک شاقول متکی می نمایند و با گچ و خاک پشت آنرا پر نموده و بدین وسیله روی دیوار خطی به پهنای چند سانتی متر و به طول دیوار ایجاد می نمایند و این عمل را هر یک متر به یک متر یا قدری کمتر تکرار می نمایند. به این کار شمشه گیری می گویند و آنگاه بین این خطوط را با گچ و خاک پر کرده و بدین وسیله گچ و خاک کردن فضا را تکمیل می نمایند. برای سیمانکاری هم همین کار را انجام می دهند اما به جای گچ و خاک از ملات ماسه و سیمان استفاده می کنند.
    اندودها :
    اندودهای داخلی
    طریقه اندودهای داخلی اتاق پس از اینکه پوشش اتاقها به پایان رسید و آماده برای اندودکاری شد سقف آنرا از اندود کچ و خاک یا کاهگل پر می کنیم و اگر سقف کاذبی زده شد چون سقف کاذب در موقع عمل تراز بندی می شود احتیاج به شمشه گیری می باشد و با یک ضخامت روی آنرا اندود گچ و خاک یا کاهگل می نماید ولی سقف تیر آهنی و آجر از تراز بودن آهنی ها بجای شمشه استفاده کرده و فاصله آنها را پرو صافکاری می نماید برای بدنه اتاق اول باید اتاق را که در موقع بنا گونیابندی شده است دوباره گونیا نمونده یعنی گوشه اتاق را به ارتفاع تقریبی یک متر از کف به بال کرم بندی می نماید و دو طول را با هم و دو عرض را با هم اندازه گرفته و هر دو ضلع عرضی و طولی باید با هم مساوی باشند و برای آزمایش کامل آن دو قطر را با هم اندازه گیری می کنند چنانچه دو قطر با هم مساوی نباشند اتاق حالت متوازی اضلاع دارد باید عیب آن بر طرف گردد .

  2. 2 کاربر مقابل از Nima7 عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند .

    archi kochoolo (20.01.2013),arch_1 (20.01.2013)

  3. # ADS
    تبلیغات در مدار
    تاریخ عضویت
    همیشه
    محل سکونت
    دنیای تبلیغات
    نوشته ها
    بسیاری

     

موضوعات مشابه

  1. دانلود بازی شبیه سازی ساختن پل Bridge Constructor
    توسط engineer1 در انجمن نرم افزارهای عمران
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 29.10.2012, 16:47
  2. دکوراسیون اتاق های بزرگ ...
    توسط mahsaz در انجمن معماری داخلی
    پاسخ: 2
    آخرين نوشته: 21.10.2012, 19:28
  3. طراحی سبز در دکوراسیون داخلی واحدهای اداری...
    توسط arch_1 در انجمن معماری داخلی
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 16.05.2012, 23:35
  4. جدیدترین ایده های دکوراسیون فصل بهار
    توسط sirousb در انجمن مقالات ، مجلات ، کتب و سایتهای معماری
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 11.03.2012, 16:27
  5. مقاله مقاوم سازی ساختمان ها و نوسازی آنها با مصالح نوین
    توسط Sajad در انجمن مقالات و کتب عمران
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 05.02.2011, 13:53

علاقه مندی ها (Bookmarks)

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
اطلاعات تماس با نقش نگار
جهت ارتباط با مديریت نقش نگار می توانید از اطلاعات زیر استفاده نمایید .
Email : sirousb@gmail.com
Tell : 09101414214 سیروس برادران
کليه حقوق مادي و معنوي براي نقش نگار محفوظ مي باشد .