آموزش مرحله ای ایتبس

صفحه 1 از 4 1234 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از 1 به 5 از 19

موضوع: آموزش مرحله ای ایتبس

  1. Top | #1

    تاریخ عضویت
    28.01.2011
    عنوان کاربر
    عضو کارآمد
    ميانگين پست در روز
    0.24
    نوشته ها
    517
    تشکر ها
    1,945
    از این کاربر 1,827 بار در 557 ارسال تشکر شده است.
    سیستم عامل و مرورگر

    آموزش مرحله ای ایتبس



    [دسترسی به لینک ها فقط برای اعضای انجمن امکان پذیر می باشد . همین حالا ثبت نام کنید]


    مقدمه
    انواع سیستمهای باربر جانبی

    1) سیستم قاب فضایی ساده (قاب مفصلی)
    2) سیستم قاب خمشی (قاب صلب)
    3) سیستم قاب مختلط (دوگانه یا ترکیبی)
    سیستم قاب ساده: به سیستمی اطلاق میشود که در آن کلیه اتصالات بصورت مفصلی بوده، بین تیرها و ستونها امکان مبادله خمش وجود ندارد.در این سیستم تیرها و ستونها فقط وظیفه تحمل بارهای ثقلی را دارند و تامین پایداری و مقاومت در برابر بارهای جانبی بعهده مهار بندها و یا دیوارهای برشی می باشد.
    پایداری سازه در برابر بارهای جانبی
    الف) سیستمهای خمشی




    در یک رابطه ساده شده:




    در رابطه فوق
    "b" نشان دهنده تیر (beam) می باشد.
    قبل از تحریک سیستم θ و Δ صفر بوده سپس با تحریک سیستم توسط اعمال بار، θ و Δ بتدریج افزایش مییابند اما بعد از یک مقدار مشخص از تغییر مکان جانبی و θ ، حرکت سیستم متوقف میشود.اصطلاحاً چنین سیستمی را سیستم پایدار میگویند.
    در سیستمهای خمشی (اتصالات گیردار) نقش تیرها در ایجاد پایداری به مراتب بیشتر از ستونها است.که این موضوع در رابطه ارائه شده در فوق مشهود است.


    ب) سیستمهای مفصلی
    :





    در این حالت بدلیل نوع عملکرد اتصال مفصل، سختی تیر مشارکت نمی کند لذا تغییر مکانهای جانبی سیستم بطور فزاینده و تسلسلی افزایش می یابند و در نهایت سیستم دچار فرو ریزش می شود.
    در سیستمهای مفصلی برای تامین پایداری سازه در برابر بارهای جانبی می بایست از مهاربند و یا دیوار برشی استفاده نمود.

    مهاربندها به تنهایی مقاومتی ندارند بلکه در ترکیب با ستونها، تشکیل یک شبکه خرپایی مقاوم در برابر تارهای جانبی را میدهند.


    ملزومات تشکیل شبکه خرپایی

    1) عناصر قائم (ستونها)
    2) عناصر قطری (مهار بندها)
    3) تیرها ( فقط در صورتیکه مهاربندها از نوع متصل به تیر باشند)

    انواع سیستمهای مهاربندی:

    1) سیستم مهار بندی هم محور ( همگرا، متقارب،
    CBF )




    مکانیزم عملکرد سیستمهای مهاربندی هم محور
    (CBF)
    یک مهار بند ضربدری را در نظر بگیرید، با تحریک سیستم سازه دچار تغییر مکان جانبی شده و به تبع آن یکی از المانهای قطری در فشار و دیگری در کشش قرار می گیرد.در طول جریان زلزله و در یکی از لحظات آن، نیرو در مهاربند فشاری حدوداً R برابر نیروی طراحی خواهد شد بدین ترتیب المان مورد نظر دچار کمانش خواهد شد. بواسط این کمانش و تغییر شکل ایجاد شده در عضو لنگری ایجاد خواهد شد که از تلفیق این لنگر با نیروی محوری،سطح تنش عظیمی در المان ایجاد میشود که منجر به تشکیل مفصل پلاستیک خواهد شد.
    در سیکلهای بعدی زلزله فرآیند فوق برای هر دو المان مهاربندی ایجاد می شود که منجر به کاهش قابل توجه سختی و مقاومت در مهاربندها می شود که در اصطلاح خرابی توسعه می یابد.
    در مباحث طراحی مقاوم اصطلاحاً گفته می شود اگرچه مهاربندهای هم محور در تنشهای نه چندان بزرگ ودر حوزه عملکرد الاستیک سختی و مقاومت مناسبی دارند،لیکن تحت تنشهای بزرگ و در حوزه عملکرد غیر الاستیک، این مهاربندها استعداد زیادی به کمانش و ناپایداری دارند. بعبارت دیگر قابلیت اعتماد پذیری لرزه ای مناسبی ندارند.





    2) سیستم مهاربندی برون محور ( واگرا، غیر متقارب،
    EBF )




    مکانیزم عملکرد سیستمهای مهاربندی برون محور
    (EBF)
    در سیستمهای EBF هدف طراحی آن است که از تشکیل مفصل پلاستیک روی ستونها و مهاربندها جلوگیری شود.در ضوابط طرح لرزه ای آیین نامه فولاد شرایطی مقرر گردیده است که با اعمال آنهد در طراحی هدف فوق تامین می گردد.اساس کار در سیستمهای برون محور بر تشکیل مفاصل پلاستیک در ناحیه تیر پیوند می باشد.
    تیر پیوند (Link Beam): بخشی از طول تیر که بین مهاربندها قرار میگیرد تیر پیوند نامیده می شود.
    هرچه طول تیر پیوند کوتاهتر باشد برش آن افزایش و خمش آن کاهش می یابد و با افزایش طول تیر پیوند بلعکس.
    بنابراین در تیرهای پیوند کوتاه انتظار داریم تسلیم از نوع برشی و در تیرهای پیوند بلند تسلیم از نوع خمشی باشد.
    اگر رفتار تیر پیوند برشی باشد ( در برش تسلیم شود) شکل پذیرترین حالت برای سیستمهای
    (EBF) است و استفاده از آن مکرراً توصیه میشود.





    جان تیر پیوند بایستی از یک ورق تک بدون ورقهای مضاعف کننده جان تشکیل شده باشد.در ضمن تعبیه سوراخ در جان تیر پیوند مجاز نمی باشد.( تیر لانه زنبوری ممنوع است). بعبارت دیگر آیین نامه هیچگونه ریسکی را در مورد تیر پیوند نمی پذیرد.
    رابط فعال و غیر فعال
    بطور کلی در سیستمهای EBF رابط فعال یعنی رابطی که توان اتلاف انرژی دارد و رابط غیر فعال یعنی رابطی که توان اتلاف انرژی ندارد.





    در شکل فوق:
    در رابط فعال فقط تیر پیوند به مهار بند نیرو میدهد و در واقع مهاربندها تکیه گاه تیر هستند.در این حالت وقتی تیر پیوند تسلیم میشود کماکان میتواند روی بادبند نیرو تخلیه کند.
    اما در مورد رابط غیر فعال تیر پیوند در حکم تکیه گاه برای بادبندها می باشد و لذا این تیر پیوند است که باید فشار مداوم مهار بندها را تحمل کند.لذا حجم نیروی بسیار زیادی روی تیر پیوند داریم که سبب تسریع در فرو ریزش خواهد شد و لذا چنین حالتی توصیه نمی شود.
    مفهوم غیر خطی شدن سازه ها
    در زمان وقوع زلزله اصل نیروی زلزله وارد بر سازه بصورت
    B.A.W می باشد. این نیرو بسیار بزرگ بوده و طراحی بر اساس آن منجر به بالا رفتن بی رویه ابعاد و اندازه اعضای سازه می شود.
    آیین نامه های زلزله با استفاده از " پتانسیل اتلاف انرژی سازه ها " در حوزه عملکرد غیر الاستیک، این مشکل را برطرف میکنند به این صورت که بسته به نوع سیستم سازه ای و اندازه گیری توان اتلاف انرژی آن، ضریبی به نام ضریب رفتار
    R را به آن سیستم سازه ای اختصاص می دهند، سپس نیروی B.A.W را بر ضریب رفتار R تقسیم میکنند.
    به این صورت در زمان وقوع زلزله نیرو در اعضا حدوداً
    R برابر نیروی طراحی می باشد.لذا در بسیاری از اعضا تنش به حد تسلیم می رسد و در اعضا مفصل پلاستیک تشکیل می گردد.با افزایش تعداد مفاصل پلاستیک سازه وارد حوزه عملکرد غیر الاستیک خود می شود.از طرفی ضوابط شکل پذیری و طرح لرزه ای که در آیین نامه های فولاد و بتن آمده اند،به منظور تامین شرایط ایمن برای سازه در حین عملکرد در حوزه غیر الاستیک تنظیم شده اند.






    مفصل پلاستیک: در فولاد مقطعی است که تارهای آن به حد جاری شدن رسیده اند و در بتن مقطعی است که میلگردهای کششی آن تسلیم شده باشند. (Hinge)
    شکل پذیری: قابلیت جذب و استهلاک انرژی سیستم در حوزه عملکرد غیر الاستیک سازه تحت اثر بارهای تناوبی بدون آنکه در سازه افت مقاومت قابل ملاحظه ای ایجاد شده باشد.
    منحنی (Push Over)





    * در اصطلاح تحلیل می گویند سطح زیر نمودار های فوق با هم برابرند.
    * اگر سازه بر مبنای
    B.A.W طراحی شود، در طی زلزله رفتار سازه الاستیک خواهد بود که در این حالت، طرح توجیه اقتصادی و معماری ندارد و بعضاً در طراحی نیروگاهها و پالایشگاهها از این حالت استفاده می شود.
    * هرچه ضریب رفتار بزرگتر باشد در حین وقوع زلزله سیستم زودتر تسلیم می شود.از طرفی چون می بایست سطح زیر منحنی Push Over با هم برابر باشد، لذا شکل پذیری آن هم می بایست بیشتر باشد.(تغییر مکان بیشتری خواهد داشت)
    سطوح اصلی عملکرد سازه ها
    1) قابلیت بهره برداری بی وقفه (IO: Immediate Occupancy): هیچگونه اختلالی در سرویس دهی سازه ایجاد نشود.
    2) ایمنی جانی (LS: Life Safety): هدف حفظ جان ساکنین است و بعد از زلزله ممکن است سازه قابل استفاده نباشد.
    3) آستانه فرو ریزش (
    CP: Collapse Prevention): احتمال تلفات جانی محدود هم وجود دارد
    * ضریب
    (I)
    برای اغنای سطح عملکرد مورد نظر می باشد.






    نویسنده مهندس مسعود رحیمی



  2. 6 کاربر مقابل از جاودشت عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند .

    fa22 (04.08.2015),Mehraz (06.03.2012),monik (10.06.2012),sirousb (06.03.2012),Ziba (06.03.2012)

  3. # ADS
    تبلیغات در مدار
    تاریخ عضویت
    همیشه
    نوشته ها
    بسیاری

     

  4. Top | #2

    تاریخ عضویت
    28.01.2011
    عنوان کاربر
    عضو کارآمد
    ميانگين پست در روز
    0.24
    نوشته ها
    517
    تشکر ها
    1,945
    از این کاربر 1,827 بار در 557 ارسال تشکر شده است.
    سیستم عامل و مرورگر


    [دسترسی به لینک ها فقط برای اعضای انجمن امکان پذیر می باشد . همین حالا ثبت نام کنید]


    سخت کننده های تیر پیوند

    در سیستمهای مهاربندی EBF بدلیل حجم زیاد نیروهای برشی، عملاً ممکن است جان تیرپیوند، پیش از تسلیم دچار کمانش شود (کمانش برشی جان).در صورت رخ دادن چنین امری، بحث اتلاف انرژی و شکل پذیری که از سازه انتظار داریم اغنا نخواهد شد.برای جلوگیری از کمانش از تئوری باسلر استفاده میشود.


    تئوری باسلر(عمل میدان کششی)


    المانی از یک تیر فولادی را مطابق شکل در نظر بگیرید.










    مازاد خمش dM، توسط کوپل برشی کنترل شده و المان دارای تعادل خواهد شد.به این برش، برش


    تیری میگویند.



    از طرف دیگر فولاد در کشش بعد از یک میزان مشخص کرنش به سخت شدگی میرسد لذا برای



    جلوگیری از کمانش برشی جان از سخت کننده (
    Stiffener) با فواصل مشروح در آیین نامه



    استفاده میشود.



    با استفاده از این سخت کننده ها میتوان گفت که در جان تیر، نوعی از خرپا ایجاد میشود که یال افقی



    آن بال تیر، یال قائم آن سخت کننده ها و یال قطری آن همان میدان کششی ایجاد شده در جان می



    باشد.یعنی فضای بین دو سخت کننده، بعد از اینکه فولاد به حالت سخت شدگی رسید میتواند همانند



    یک المان میله در نظر گرفته شود که همان المان قطری خرپای مذکور را تشکیل میدهد.








    توجه: برای بدست آوردن ضوابط و فواصل و عرض سخت کننده های فوق الذکر به آیین نامه فولاد



    (مبحث دهم) چاپ 1384- صفحات 140تا 142 یا چاپ 1387- صفحات 407 تا 409 رجوع



    نمایید.



    * سخت کننده های فوق را نباید با سخت کننده هایی که در محل نیروی متمرکز قرار میگیرند اشتباه گرفت.



    * محل تلاقی محور مهاربند و تیر باید در ناحیه میانی باشد تا منجر به خرابی تیر خارج از ناحیه تیر پیوند نشود.


    فلسفه استفاده از بادبند
    EBF


    * ایده اولیه این باد بند توسط پوپوف ارائه شد.اصل در استفاده این نوع باد بند اغنای شکل پذیری



    بهتر و استهلاک بیشتر انرژی زلزله توسط سازه می باشد.اما گاه به اشتباه هدف اصلی استفاده از



    این نوع بادبند مسائل معماری (بازشو ها شامل در و پنجره و ....) بیان میشود.



    * اگر در یک سازه و در یک امتداد هم از مهار بند
    CBF و هم EBF استفاده شود (به شکل زیر



    توجه کنید)، به لحاظ آیین نامه مشکلی وجود ندارد اما باید به خاطر داشت که هدف استفاده از



    بادبندهای واگرا شکل پذیری بیشتر است و لذا در ترکیب با بادبندهای
    CBF، میزان شکل پذیری



    بادبندهای همگرا حاکم خواهد بود و در کنترل ها باید R (ضریب رفتار) کوچکتر را لحاظ نمود.







    مهاربند K


    این نوع مهاربند احتمال تشکیل مفصل پلاستیک در ستون را افزایش می دهد و لذا آیین نامه در



    استفاده از آن محدودیت ایجاد کرده است.


    آیین نامه فولاد نسخه 87
    سیستمهای مهاربندی را به دو دسته SCBF(Special: ویژه) وOCBF



    (
    Ordinary: معمولی) تقسیم کرده است و بیان نموده است که در سیستم مهاربندی SCBF استفاده



    از مهاربند
    K ممنوع بوده و در OCBF برای ساختمانهای حداکثر تا دو طبقه روی تراز پایه و



    همچنین ساختمانهای با اهمیت کم و متوسط میتوان از مهار بند K استفاده نمود.







    شرایط قطع مهاربندها یا دیوارهای برشی در پایین ترین طبقه


    گرچه قطع سیستمهای مهاربندی و یا دیوار برشی در پایین ترین طبقه و نرسیده به شالوده موکدا



    توصیه نشده است اما طبق بند 2-10 از ویرایش سوم آیین نامه 2800 تحت شرایط زیر میتوان



    این کار را انجام داد:



    ستونهایی که بار این مجموعه را تحمل میکنند باید برای دو ترکیب بار زیر نیز جداگانه کنترل



    شوند (این کنترلها روی مقاومت نهایی ستون انجام میگیرد)







    مقاومت نهایی ستون:



    برای حفظ پایداری پایین ترین طبقه دو کار میتوان انجام داد




    1) اگر از نظر معماری مشکلی وجود ندارد مهار بندها را به دهانه های مجاور منتقل کنیم.


    2) بادبند را در قاب دیگری قرار دهیم، بعبارت دیگر مهاربند تغییر صفحه دهد.مشکلی که در این



    حالت وجود دارد این است که حجم زیاد نیرویی که از بالا تجمیع شده و به این طبقه رسیده است



    میبایست تغییر صفحه دهد که این امر ممکن است باعث پارگی دیافراگم در آن چشمه شود.برای



    جلوگیری از این امر،چشمه مورد نظر را بطور افقی مهاربندی میکنیم (بصورت ضربدری)
    محل بهینه قرار گیری مهاربندها در پلان


    سختی پیچشی سازه را بطور تقریبی میتوان نوشت:






    در رابطه فوق K سختی قاب موردنظر و L فاصله آن از مرکز سختی میباشد.طبیعی است هرچه



    فاصله
    L بیشتر باشد، بازو بزرگتر و سختی و ظرفیت پیچشی سازه بالاتر میرود.بعبارت دیگر



    ترجیح دارد که حتی الامکان مهاربندها به دورترین پهلوها برده شوند.











    در شکل فوق سازه دارای سیستم مهاربندی سبز رنگ، عملکرد مطلوبتری را در برابر پیچش از خود نشان خواهد داد.
    محل بهینه قرار گیری مهاربندها در یک قاب


    با توجه به شکل زیر، در سیستم بادبند قرمز رنگ، تخلیه نیرو روی شالوده، در یک طرف ایجاد



    آپلیفت شدید و در طرف دیگر ایجاد نیروی فشاری عظیمی میکند که ناچارا می بایست از شمع



    برای پی استفاده کرد.اما در سیستم مهاربندی سبز رنگ، تخلیه نیرو در بخش میانی انجام میشود و



    لذا فشار و کشش کمتری در شالوده ایجاد میشود و لذا این حالت مطلوبتر است.


    بعبارت دیگر میتوان مجموعه را بصورت یک کوپل نیرو در نظر گرفت که بهتر است فاصله کوپل



    نیرو ها را کمتر کنیم.








    قابهای مختلط

    سیستمی را گویند که در آن در یک امتداد سازه اتصالات بصورت گیردار و خمشی بوده و همچنین



    در همان امتداد از مهاربندها یا دیوار های برشی هم استفاده شده است.


    قاعده 25% قابهای مختلط


    طبق آیین نامه 2800 ویرایش سوم صفحه 10 بند پ، در قابهای مختلط، بخش قاب خمشی باید



    مستقلا قادر به تحمل 25 % از بار جانبی باشد.در صورتی که این شرایط احراز نشود سیستم، قاب



    ساده فرض میشود.


    قاعده صد سی قابهای مختلط

    طبق آیین نامه 2800 ویرایش سوم صفحه 10 بند پ تبصره 1، در ساختمانهای کوتاهتر از 8

    طبقه و یا با ارتفاع کتر از 30 متر، به جای توزیع بار به نسبت سختی عناصر باربر جانبی،

    میتوان مهاربندها یا دیوارهای برشی را برای 100% نیروی جانبی طراحی کرده و مجموعه

    قابهای خمشی را برای 30% بار جانبی طراحی نمود.





  5. 4 کاربر مقابل از جاودشت عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند .

    fa22 (04.08.2015),sirousb (06.03.2012),Ziba (06.03.2012)

  6. Top | #3

    تاریخ عضویت
    28.01.2011
    عنوان کاربر
    عضو کارآمد
    ميانگين پست در روز
    0.24
    نوشته ها
    517
    تشکر ها
    1,945
    از این کاربر 1,827 بار در 557 ارسال تشکر شده است.
    سیستم عامل و مرورگر


    [دسترسی به لینک ها فقط برای اعضای انجمن امکان پذیر می باشد . همین حالا ثبت نام کنید]


    تا به اینجا مقدماتی را خدمتتان ارائه کردم.از این جلسه به بعد وارد بحث نرم افزار میشوم و در خلال بحث هر جا که

    لازم باشد نکات اجرایی و فنی مربوطه را هم ارائه خواهم کرد.


    در اینجا ما با نسخه 8 و 9
    ETABS کار میکنیم.به منظور هماهنگی با مطالبی که ارائه میشوند لطفا در ابتدا به

    ترتیب زیر عمل نمایید:


    * فرض میشود که شما اپراتوری مقدماتی ویندوز را از پیش آموخته اید.


    ابتدا برنامه را باز کرده، از منوی
    File (واقع در بالا، سمت چپ منوی برنامه) گزینه New Model را انتخاب

    کرده، در پنجره باز شده، گزینه
    No را انتخاب کنید.

    سپس در پنجره جدیدی که باز میشود، گزینه
    Ok را انتخاب نمایید.

    حال از منوی
    Options (واقع در بالا، سمت راست منوی برنامه)،گزینه Reset Toolbars را انتخاب

    نمایید.با انجام این عمل، کلیه نوار ابزار ها و منوها به جایگاه اولیه و پیش فرض خود باز میگردند.


    *توجه: عملیات فوق بطور مبسوط در ادامه شرح داده خواهد شد. صبور باشید!


    مراحل بالا در شکل زیر به ترتیب شماره گذاری شده اند.








    وقتی برای اولین بار برنامه را باز میکنید (بعد از طی مراحل فوق) چنین صفحه ای را مشاهده مینمایید:







    *بسیاری از دستوراتی که در منوی بالای نرم افزار وجود دارد، در نوار ابزار نیز موجود هستند.لیکن قرار داشتن

    آنها در نوار ابزار جهت انتخاب سریعتر و راحتتر دستورات است.


    دستورات نوار ابزار



    در ادامه دکمه های نوار ابزار را به ترتیب از چپ به راست توضیح میدهم.







    *توجه: با نگه داشتن موس بر روی هریک از آیکونهای نوار ابزار، نام آن نمایش داده میشود.

    New model: با کمک این دستور امکان مدلسازی یک پروژه جدید فراهم میشود.

    Open: با کمک این دستور، امکان بازبینی مجدد پروژه هایی که قبلاً مدل شده اند، فراهم میشود.

    Save: ذخیره کردن اطلاعات و تغییرات صورت گرفته

    Print Graphics: با کلیک روی این آیکون امکان پرینت گرفتن از پنجره فعال، فراهم میشود.پنجره ای فعال

    است که نوار حاشیه آن پررنگ تر از پنجره های دیگر باشد.

    *توجه: یکی از قابلیتهای این نرم افزار، امکان تعریف نماهای مختلف از سازه در حین مدلسازی است.حداکثر تعداد

    نماهای قابل تعریف، 4 عدد می باشد.دقت شود که کلیه این نماها مربوط به یک سازه هستند و امکان نمایش چند

    سازه مختلف در نماهای مختلف وجود ندارد.


    برای تعریف تعداد نماها از سازه بصورت زیر عمل نمایید:

    Options ---->Windows ----> انتخاب تعداد نماهای مورد نظر

    Print Tables: با کلیک روی این آیکون میتوان از اطلاعات پروژه بصورت یکText File (فایل متنی)

    پرینت گرفت.این اطلاعات شامل اطلاعات مربوط به مدلسازی، آنالیز و وضعیت طراحی سازه میباشند.


    با کلیک روی این آیکون صفحه کوچکی کنار آن باز میشود که شامل موارد زیر است:

    Input: اطلاعات مدلسازی

    Analysis Output: اطلاعات حاصل از تحلیل، شامل نیرو و تنش در اعضا، تغییر مکانها و...

    Summary Report: خلاصه ای از کل اطلاعات مدلسازی و تحلیل (گزینه ای بسیار مهم و کاربردی)

    بقیه گزینه شامل
    Steel Frame design و ... مربوط به اطلاعات طراحی می باشند.

    حال به ادامه توضیحات مربوط به آیکونهای بالا میپردازیم.

    Undo: با کلیک روی این آیکون، برنامه دستورات گرفته شده از کاربر را به عقب برمیگرداند و بعبارتی نادیده

    میگیرد.این گزینه عمل به عقب برگرداندن دستورات را تا قبل از آخرین
    saveانجام میدهد.

    Redo: آخرین دستور (فقط یک دستور و آن هم آخرین دستور) که Undo شده است را مجددا اجرا میکند.

    Refresh Window: این آیکون گرافیک پنجره فعال را مجددا اجرا کرده و اشکالات احتمالی را برطرف

    مینماید.توضیح آنکه بعضی اوقات با اجرای یک دستور، تغییر گرافیکی حاصل از آن دستور، هرچند برنامه آن

    دستور را پذیرفته است، اعمال نمیشود.با کلیک روی این آیکون تغییرات گرافیکی اعمال میشوند.دقت کنید که این

    یکی از ضعفهای (البته ضعف جزئی) نرم افزار است.

    Lock/Unlock Model: قفل باز Unlock و قفل بسته حالت Lock است.اگر مدل Lock باشد امکان

    ویرایش مدل وجود نداشته و تنها میتوان مدل و نتایج را مشاهده نمود.در حالت پیش فرض، پروژه
    Unlock است،

    پس امکان ویرایش مدل وجود دارد.

    بعدا بنا به دلایلی که بیان میکنم، مشاهده مینمایید که بعد از آنالیز مدل، برنامه بطور خودکار مدل را
    Lock میکند،

    یعنی امکان ویرایش را از شما میگیرد.

    Run Analysis: با کلیک روی این آیکون، بعد از اتمام مدلسازی، آنالیز مدل آغاز میشود.

    Rubber Band Zoom: برای بزرگنمایی بخشی از سازه که میخواهیم آن را دقیقتر مشاهده نماییم استفاده

    میشود.برای اینکار روی این آیکون کلیک کرده و با
    Drag کردن قسمت مورد نظر را انتخاب مینماییم.

    Restore Full View: با کلیک روی این آیکون، کل مدل در پنجره فعال قابل مشاهده خواهد بود.

    Restore Previous Zoom: همانطور که از نام آن مشخص است، با کلیک روی این آیکون، به حالت زوم

    قبلی باز میگردیم.

    Zoom In One Step: با کلیک روی این آیکون کل مدل، مرحله به مرحله بزرگنمایی میشود.

    Zoom Out One Step: با کلیک روی این آیکون کل مدل، مرحله به مرحله کوچکنمایی میشود.

    Pan: برای جابجایی صفحه مدلسازی.این دستور در بسیاری از نرم افزار ها وجود دارد.

    Set Default 3d view: نمایش فرم سه بعدی سازه در پنجره فعال

    Set Plan View: نمایش پلان انتخابی در پنجره فعال

    Set Elevation View: نمایش قاب در آکس انتخابی

    Rotate 3d View: این گزینه فقط در صورتی فعال میشود که پنجره فعال در حالت 3 بعدی قرار داشته باشد.با

    انتخاب این گزینه و بصورت
    Drag کردن، میتوان سازه را در حالت سه بعدی و در زوایای مختلف مشاهده نمود.

    Perspective Toggle: کاربرد این دستور در مشاهده سه بعدی یک طبقه خاص (و نه کل سازه)

    میباشد.برای این منظور باید بصورت زیر عمل نمود:

    ابتدا پلان طبقه ای که میخواهیم آن را بصورت سه بعدی مشاهده نماییم، انتخاب میکنیم. سپس دستور

    Perspective Toggle را انخاب مینماییم.با این کار طبقه مورد نظر به صورت سه بعدی نمایش داده

    میشود.سپس از دستور
    Rotate 3d View برای چرخاندن طبقه مورد نظر در زوایای دلخواه استفاده میکنیم.

    Object Shrink Toggle: این دستور برای اطمینان از صحت مدلسازی استفاده میشود.توضیح آنکه در

    مدلسازی باید برای مثال ابتدا و انتهای هر تیر را به دو ستونی که در دو طرف آن قرار دارد متصل کنیم.اگر ابتدا و

    انتهای تیر را به ستون اول و آخر آن قاب متصل کنیم، گرچه در برنامه از نظر گرافیکی هر دو به یک صورت نمایش

    داده میشوند، اما به لحاظ آنالیز، رفتاری کاملا متفاوت خواهند داشت.به شکل زیر توجه نمایید:








    با اجرای دستور فوق، هر المانی را برنامه فقط بصورت گرافیکی ( و نه در زمان آنالیز) مقداری کوچک مینماید تا

    بتوانیم ببینیم که ابتدا و انتهای المان رسم شده کجا قرار دارد.

    Set Building View Options: این دستور برای تنظیم نحوه نمایش سازه بکار میرود.در ادامه و در حین

    مدلسازی بیشتر با نحوه استفاده از این گزینه آشنا میشویم.


    *توجه: با نگه داشتن موس بر روی هریک از دستورات فوق، علاوه بر نام دستور، یک کلید میانبر هم در پرانتز در

    جلوی آن نمایش داده میشود.مثلا برای دستور آنالیز، میتوان از دکمه
    F5کیبورد نیز استفاده نمود.

    *توجه: سایر دستورات نوار ابزار، شامل نوار ابزار بالایی و سمت چپ و منوها در حین مدلسازی توضیح داده

    خواهند شد.



    پایان جلسه سوم





  7. 4 کاربر مقابل از جاودشت عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند .

    fa22 (26.08.2015),sirousb (06.03.2012),Ziba (06.03.2012)

  8. Top | #4

    تاریخ عضویت
    28.01.2011
    عنوان کاربر
    عضو کارآمد
    ميانگين پست در روز
    0.24
    نوشته ها
    517
    تشکر ها
    1,945
    از این کاربر 1,827 بار در 557 ارسال تشکر شده است.
    سیستم عامل و مرورگر


    [دسترسی به لینک ها فقط برای اعضای انجمن امکان پذیر می باشد . همین حالا ثبت نام کنید]

    انواع المانهای مربوط به مدلسازی در نرم افزار ETABS

    المانهای گره ای:
    برای مدلسازی گره ها به کار میرود.در نرم افزار به این المانها (Point Objects) میگویند.

    المانهای خطی:
    برای مدلسازی تیرها، ستونها و یا بادبند ها بکار میروند.ویژگی اصلی المانهای خطی این است که

    اندازه یک بعد آن در مقاسیه با دو بعد دیگرش بزرگتر است. در نرم افزار به این المانها (
    Line Objects)

    میگویند.


    المانهای سطحی:
    برای مدلسازی سقفها و دیوارهای برشی بکار میروند.ویژگی اصلی المانهای سطحی این است که

    اندازه دو بعد آن در مقایسه با بعد سوم، بزرگتر است. در نرم افزار به این المانها (
    Area Objects) میگویند.

    *
    توجه: گاهی اوقات در نرم افزار، از المانهای گره ای به Joint Objects ، از المانهای خطی به

    Frame Objects و از المانهای سطحی به Shell Objects یاد شده است.

    بررسی آیکونهای مدلسازی در نرم افزار

    قبل از بررسی آیکونهای مدلسازی نرم افزار، دقت نمایید که برای انتخاب هریک از این آیکونها، هم میتوان از

    منوی
    Draw، واقع در زیر نوار عنوان استفاده نمود و هم اینکه میتوان آنها را از نوار ابزار سمت چپ انتخاب

    نمود.(برای یادآوری جای هریک از منوها و نوار ابزار ها به جلسه سوم درس مراجعه نمایید)


    مجموعه آیکونهای مدلسازی عناصرگره ای







    این مجموعه تنها شامل یک آیکون میباشد.برای دستیابی به این آیکون میتوانید از طریق منوی Draw گزینه

    Draw Point Objects را انتخاب نمایید.این گزینه تنها در صورتی که پنجره فعال در حالت Plan و یا

    Elevation باشد فعال میباشد و در حالت 3D View این گزینه غیر فعال است.این گزینه کاربرد چندانی در

    مدلسازی نداشته و در ادامه با آن بیشتر آشنا میشویم.

    مجموعه آیکونهای مدلسازی عناصر خطی

    برای دسترسی به این مجموعه هم میتوان از منوی
    Drawو هم از نوار ابزار سمت چپ استفاده نمود.این

    مجموعه، کاربردی ترین مجموعه مدلسازی در
    ETABS میباشد که شامل موارد زیر میباشد:










    اگر از نوار ابزار سمت چپ برای انتخاب عناصر خطی استفاده نمایید، با نگه داشتن موس بر روی هریک آیکونهای

    فوق، نام آن و نیز نماهایی که امکان استفاده از این دستور در آن نما وجود دارد، در پرانتزی در جلوی آن نمایش

    داده میشود. (اگر از منوی
    Draw نیز استفاده نمایید به همین صورت خواهد بود). در ادامه نحوه استفاده هریک از

    آیکونهای فوق را توضیح میدهم.








    *
    Grid Line در ادامه توضیح داده خواهد شد، اما برای اشاره ای مختصر به آن میتوان گفت خطوط خاکستری

    رنگی که در صفحه میبینید،
    Grid Line هستند.

    *
    توجه: با کلیک بر روی هریک از دستورات فوق پنجره ای باز میشود به نام Floating Property

    Window که در ادامه همین جلسه به شرح آن خواهم پرداخت.

    *
    نکته مهم: به اینکه هریک از دستورات فوق در کدام نما فعال هستند توجه کنید.مثلا برای رسم مهاربندها الزاما

    فقط و فقط باید در نمای
    Elevation باشید تا این گزینه فعال باشد.در غیر اینصورت امکان انتخاب این گزینه

    وجود نخواهد داشت.

    *
    توجه: همیشه محل کلیک اول، گره ابتدایی عضو (i) و محل کلیک دوم، گره انتهایی عضو (j) میباشد. گاهی اوقات

    در نرم افزار از گره ابتدایی بعنوان
    Start و از گره انتهایی بعنوان End یاد شده است.

    به چه علت باید بدانیم گره ابتدا و انتهای عضو کدام است؟

    از نظر آنالیز، فرقی ندارد که کدام گره، ابتدا و کدامیک انتها باشد.اما در حین مدلسازی گاهی اوقات ضروریست که

    گره ابتدا و انتها را بشناسیم.مثلا زمانیکه روی قسمتی از عضو بارگذاری داریم و بارگذاری سراسری نیست. در

    چنین حالتی برنامه برای تعریف بار فاصله از گره ابتدایی را ازما میپرسد و یا موارد دیگر.

    پس برای اینکه در پیدا کردن گره ابتدا و انتها دچار مشکل نشویم، میبایست در کل مدلسازی، یک رویه یکسان را

    لحاظ کنیم.

    رویه ای که من در مدلسازی در نظر میگیرم و به شما نیز توصیه میکنم بدین صورت است:

    در صفحه (
    Plan) برای مدلسازی المانهای در جهت محور x، در جهت مثبت محور x حرکت میکنیم.یعنی ابتدا در

    محل گره اول کلیک کرده و سپس در جهت مثبت محور
    x ها حرکت کرده و در محل گره دوم کلیک میکنیم.

    برای مدلسازی المانهای در جهت محور
    y نیز در جهت مثبت محور
    y حرکت میکنیم. یعنی ابتدا در محل گره اول

    کلیک کرده و سپس در جهت مثبت محور
    y ها حرکت کرده و در محل گره دوم کلیک میکنیم.

    * وقتی به انتهای سطر رسیدیم، برای قطع و شروع مجدد در سطر بعدی میتوان:

    1) دبل کلیک چپ کرد

    2) تک کلیک راست کرد

    3) دکمه
    Enter را از روی کیبورد فشار داد

    * با فشردن دکمه
    Escape از روی کیبورد، قطع و خروج کامل از دستور را خواهیم داشت.

    مجموعه آیکونهای مدلسازی عناصر سطحی

    برای دسترسی به این مجموعه هم میتوان از منوی
    Draw و هم از نوار ابزار سمت چپ استفاده نمود.این

    مجموعه شامل موارد زیر میباشد:









    در این حالت نیز همانند مجموعه عناصر خطی، اگر از نوار ابزار سمت چپ برای انتخاب عناصر خطی استفاده

    نمایید، با نگه داشتن موس بر روی هریک آیکونهای فوق، نام آن و نیز نماهایی که امکان استفاده از این دستور در

    آن نما وجود دارد، در پرانتزی در جلوی آن نمایش داده میشود. در ادامه نحوه استفاده هریک از آیکونهای فوق را

    توضیح میدهم.






    Floating Property Window

    همانطور که اشاره کردم، با کلیک بر روی هریک از آیکونهای فوق پنجره ای به نام


    Floating Property Window باز میشود.محتوای این پنجره شامل مواردی است که میتوان با استفاده از

    آنها به المانهایی که میخواهیم رسم کنیم از ابتدا مشخصات مورد نظر مان را بدهیم هر چند میتوان مشخصات آنها

    را بعد از اتمام مدلسازی مجددا تغییر داد.


    این پنجره دو قسمت دارد: قسمت سمت چپ نام دستور و قسمت سمت راست، گزینه انتخاب شده را نمایش میدهد که

    با کلیک روی قسمت سمت راست میتوان آن را تغییر داد ( خودتان امتحان کنید!)


    در ادامه به شرح گزینه های موجود در پنجره
    Floating Property Window به تفکیک هر یک از

    آیکونها میپردازیم:








    این آیکون در بالا شرح داده شد.با انتخاب این آیکون پنجره ای به شکل زیر باز میشود:










    Type of Line: این قسمت فقط حالت Frameرا دارد و نشان دهنده آن است که در قسمت مدلسازی عناصر

    خطی هستیم.

    Property: میتوان با کلیک بر روی آن نمره عضو را قبل از مدلسازی آن، انتخاب نمود.

    Moment Release: نوع اتصال المان خطی را مشخص میکند بطوریکه با انتخاب Continuous دو انتها

    گیردار و با انتخاب
    Pinned دو انتهای المان مفصلی در نظر گرفته خواهد شد.

    Plan Offset Normal: المان به اندازه عدد وارد شده در این قسمت شیفت داده شده و بعد رسم میگردد.اگر

    طبق رویه بیان شده گره های ابتدا و انتهایی را رسم کنیم، مثبت، سمتِ چپِ مسیرِ حرکت میباشد.به شکل زیر توجه

    کنید:







    Drawing Control Type: این دستور دارای گزینه های زیر میباشد:

    Parallel to x: المان به موازات محور x ها رسم میشود.

    Parallel to y: المان به موازات محور y ها رسم میشود.

    Parallel to angle: المان تحت زاویه وارد شده نسبت به محور x در جهت مثلثاتی رسم میشود.با انتخاب

    این گزینه بلافاصله باکسی در زیر آن باز میشود که میتوان زاویه دلخواه را در آن وارد نمود. (امتحان کنید!)

    Fixed Length: طول المان را میگیرد و آن را رسم میکند.ابتدا در محل گره اول کلیک کرده سپس در محل گره

    دوم کلیک میکنیم و سپس المانی به طول وارد شده در باکس زیر آن، رسم میشود.کاربرد محل گره دوم در تعیین

    راستای المان میباشد.

    Fixed Length and Angle: برای رسم المان با طول و راستای مشخص

    Fixed dx and dy: در این حالت المان رسم شده به گونه ای است که نقطه انتهایی فاصله dx در جهت x و

    فاصله
    dy در جهت y
    را از نقطه ابتدایی دارد.به شکل زیر توجه کنید:







    * حروفی که در جلوی دستورات فوق بین <> قرار گرفته اند، کلیدهای میانبر هستند.یعنی میتوان برای انتخاب این

    دستورات از حروف مربوطه از روی کیبورد نیز استفاده نمود.








    این آیکون نیز در بالا شرح داده شد. با انتخاب این گزینه، پنجره ای به شکل زیر باز میشود:









    همانطور که مشاهده میکنید، این پنجره، همانند پنجره قبلی است با این تفاوت که گزینه

    Drawing Control Type را ندارد.


    * همانطور که اشاره شد، در این دستور کافی است بر روی
    Grid Line کلیک کرده تا المان رسم شود.یعنی تنها

    با یک کلیک المان رسم میشود.در این حالت نیز،نقاط ابتدا و انتهای المان، همانند حالت بیان شده میباشد.


    * از محدودیتهای این دستور میتوان به: عدم توانایی رسم صحیحِ المان در صورت وجود
    Grid Line اضافی و

    عدم توانایی رسم المانهای مورب که بین دو
    Grid مشخص قرار ندارند اشاره کرد.









    همانطور که اشاره شده از این دستور برای رسم ستونها استفاده میشود.با انتخاب این گزینه نیز، پنجره ای باز

    میشود که کلیه موارد آن در بالا توضیح داده شده است.تنها گزینه جدید، گزینه
    Angle میباشد.این گزینه زاویه

    قرارگیری مقطع ستون را تعیین میکند.








    همانطور که اشاره شد از این گزینه برای رسم تیرهای فرعی (مثلا در سقف کامپوزیت) کاربرد دارد.با انتخاب این

    گزینه،پنجره ای به شکل زیر باز میشود:









    در این پنجره در قسمت Spacingدو گزینه زیر را داریم:

    No. of Beams: با انتخاب این گزینه و وارد نمودن تعداد تیرها، با کلیک در چشمه مورد نظر،به اندازه عدد

    وارد شده و به فاصله مساوی، تیرها را قرار میدهد.

    Max Spacing: با انتخاب این گزینه و با توجه به فاصله وارد شده، تعداد تیرهای لازم را در چشمه مورد نظر

    قرار میدهد.

    Approx. Orientation: این گزینه برای تعیین جهت تیر ریزی در چشمه مورد نظر کاربرد دارد.این گزینه

    شامل موارد زیر است:

    گزینه
    Parallel to x و Parallel to y قبلا شرح داده شده اند

    گزینه
    Normal to Near Edge به این صورت عمل میکند که با انتخاب این گزینه و کلیک در چشمه مورد

    نظر، تیرها عمود بر آن گریدی که در نزدیکی آن کلیک مینماییم رسم میشوند.

    سایر گزینه ها قبلا شرح داده شده اند.







    با انتخاب این گزینه، پنجره ای به شکل زیر باز میشود:







    تنها گزینه جدید این پنجره Bracing میباشد که نوع بادبند را نشان میدهد و شامل موارد زیر است:

    X: مهاربند ضربدری

    Inverted V: مهاربند هشتی

    V: مهاربند هفتی

    Eccen. back و Eccen. Forward: نوعی از مهاربندهای واگرا که در ادامه توضیح داده میشوند.

    * توجه: با انتخاب مهاربندهای از نوع V یا Inverted V سه گزینه Center Eccen. ،Left Eccen. و

    Right Eccen. نیز ایجاد میشوند که هریک در شکل زیر نشان داده شده اند:








    * توجه: با انتخاب مهار بندهای Eccen. Back و Eccen Forward دو گزینهLeft Eccen.


    وRight Eccen. هم ایجاد میشوند که هریک در شکل زیر نشان داده شده اند:










    * توصیه اکید میگردد برای یاد گیری بهتر، حتما همه دستورات فوق را انجام دهید، با گزینه هایFloating

    Property Window کار کنید، آنها را تغییر دهید و بررسی نمایید.

    * با انتخاب المانهای سطحی نیز پنجره
    Floating Property Window باز میشود که گزینه هایی مشابه

    المانهای خطی دارد.خودتان آنها را بررسی نمایید و اگر سوالی برایتان پیش آمد مطرح نمایید.


    و اما چند نکته:


    * زمانیکه دو المان خطی ( ویا سطحی) را روی هم رسم کنیم، اگر دو المان کاملا بر روی هم منطبق باشند، برنامه

    آنها را یک المان تلقی میکند.اما اگر دو المان حتی به اندازه اپسیلون با هم فاصله داشته باشند، برنامه آنها را دو

    المان مجزا تلقی می نماید.پس همواره دقت نمایید هر المان را فقط یکبار رسم نمایید.

    * برنامه
    ETABS نسبت به واحدها حساس میباشد.اگر در طول مدلسازی واحد جاری را تغییر دهیم، ممکن است

    در بعضی از دستورات این تغییر واحد لحاظ نگردد.برای جلوگیری از این امر قبل از شروع به مدل سازی، واحد

    جاری صفحه را، همانطور که در جلسه قبل نشان داده شد (و در ادامه نیز خواهیم دید) به واحد دلخواه تغییر دهید.

    * دقت نمایید که وقتی هریک از دستورات مدلسازی را انتخاب میکنیم، آیکون موس تغییر مینماید و این یعنی برنامه

    آماده اجرای دستورات مدلسازی است.در این حالت برخی از منوها، غیر فعال میشوند.برای برگشت به حالت اول،

    دکمه
    ESCAPEرا زده و یا در نوار ابزار سمت چپ، بالاترین دکمه، یعنی دکمه Select Object را میزنیم.با

    این عمل برنامه از فاز اجرای دستورات مدلسازی خارج میگردد.



    پایان جلسه چهارم




  9. 4 کاربر مقابل از جاودشت عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند .

    fa22 (26.08.2015),sirousb (06.03.2012),Ziba (06.03.2012)

  10. Top | #5

    تاریخ عضویت
    28.01.2011
    عنوان کاربر
    عضو کارآمد
    ميانگين پست در روز
    0.24
    نوشته ها
    517
    تشکر ها
    1,945
    از این کاربر 1,827 بار در 557 ارسال تشکر شده است.
    سیستم عامل و مرورگر


    [دسترسی به لینک ها فقط برای اعضای انجمن امکان پذیر می باشد . همین حالا ثبت نام کنید]


    قسمت اول


    انتخاب کردن (Select)


    در این قسمت قصد دارم روش انتخاب المانها را توضیح دهم.بطور کلی برای ویرایش المانها باید


    ابتدا آنها را انتخاب نماییم، لذا روش صحیح انتخاب عناصر، اهمیت ویژه ای دارد.اما قبل توضیح



    روشهای انتخاب المانها، میبایست چند نکته را مطرح نمایم.ابتدا بیایید اصطلاحات موجود در نرم



    افزار
    ETABS را باهم مرور کنیم: (گرچه میدانم بسیاری از شما با آنها آشنایید اما خب میبایست از



    پایه آموزش داد!)

    Column = ستون Beam =تیر Brace = بادبند


    Floor = کف Wall = دیوار Ramp = رامپ



    نحوه تشخیص نرم افزار ETABS بین ستونها، تیرهاوبادبندها و سقفها،دیوارها و رمپها

    * نرم افزار هر عنصر خطی کاملا قائم را ستون (Column) تلقی مینماید.


    *
    نرم افزار هر عنصر خطی کاملا افقی را تیر (Beam) تلقی مینماید.


    *
    نرم افزار هر عنصر خطی را که از حالت افقی و یا از حالت قائم منحرف شود (حتی به اندازه



    یک درجه) به عنوان بادبند (
    Brace) تلقی مینماید.


    *
    نرم افزار هر عنصر سطحی کاملا قائم را دیوار (Wall) تلقی مینماید.


    *
    نرم افزار هر عنصر سطحی کاملا افقی را کف (Floor) تلقی مینماید.


    *
    نرم افزار هر عنصر سطحی را که از حالت افقی و یا از حالت قائم منحرف شود (حتی به اندازه



    یک درجه) به عنوان رامپ (
    Ramp) تلقی مینماید.


    روشهای
    Select کردن:




    1) کلیک روی عضو یا اعضای مورد نظر.اگر روی عضوی که انتخاب شده، مجدد کلیک نمایید،



    از حالت انتخاب خارج میشود (
    Deselect)




    * توجه: با انتخاب کردن یک عنصر خطی، آن عنصر بصورت خط چین نمایش داده میشود.در



    المانهای سطحی پس از انتخاب یک حاشیه نقطه چین در آن ایجاد میشود.



    * توجه: در این نرم افزار هر المان با یک نوع رنگ خاص مدل میشود.تیرها و بادبندها به رنگ



    زرد، ستونها به رنگ سبز، کف ها به رنگ طوسی و دیوارها به رنگ قرمز مدل میشوند.



    2) باز کردن کادر در اطراف اعضای مورد نظر.اگر کادر از چپ به راست باز شود، فقط اعضایی



    که بطورکامل درون کادر قرار گیرند، انتخاب میشوند. اگر کادر از راست به چپ باز شود، علاوه



    بر اعضایی که بطور کامل در کادر قرار دارند، اعضایی که بخشی از آنها هم درون کادر قرار



    گیرد، انتخاب میشوند.



    3) استفاده از آیکونهای موجود در نوار ابزار سمت چپ.













    حال به توضیح هریک از آیکونهای موجود در نوار ابزار سمت چپ میپردازم.





    انتخاب کلیه اعضای موجود در مدل





    با استفاده از این دستور، اعضایی که در مرحله قبلی انتخاب کرده بودیم، مجددا انتخاب میشوند.این



    دستور بسیار کاربردی است، زیرا اکثر مواقع لازم است چند دستور مختلف را بر روی تعدادی



    المان اجرا کنیم که از این گزینه استفاده میکنیم.











    از این گزینه برای Deselectکردن کلیه اعضای انتخاب شده استفاده میشود.این آیکون زمانی فعال



    میشود که حداقل یک عنصر انتخاب شده باشد.













    در داخل صفحه، بصورتDragکردن، خطی را رسم میکنیم.کلیه المانهایی که با این خطِ رسم شده



    برخورد دارند، انتخاب میشوند.





    4) استفاده از گزینه های موجود در منوی
    Select واقع در بالای صفحه.این منو در تصویر زیر



    نشان داده شده است:















    برخی از گزینه های موجود در این منو، عینا در نوار ابزار سمت چپ نیز موجود هستند.در ادامه



    به شرح بقیه گزینه های منوی
    Select میپردازم.


    By Frame Sections
    : انتخاب بر اساس نمره مقطع عناصر خطی.با انتخاب این دستور، لیستی



    از مقاطع عناصر خطی باز میشود که میتوان مقطع مورد نظر را انتخاب نمود.سپس در مدل هرجا



    که از آن مقطع استفاده شده باشد، آن عضو انتخاب میشود.



    by Wall/Slab/Deck Sections
    : در این حالت نیز معیار انتخاب اعضا، نمره آنها میباشد.با



    انتخاب این دستور لیستی از مقاطع باز میشود که میتوان مقطع مورد نظر را از آن لیست انتخاب



    نمود.



    در این دستور
    Wall برای مقاطع دیوار برشی، Slabبرای دالهای بتن آرمه و Deckبرای سقفهایی



    که انتقال بار در آنها بصورت یکطرفه است (مانند تیرچه بلوک و کامپوزیت)، استفاده میشود.



    by Line Object Type
    : برای انتخاب بر اساس نوع المان خطی بکار میرود.با انتخاب این گزینه



    صفحه ای باز می شود که میتوان نوع المان را انتخاب کرد.مثلا اگر
    beamرا انتخاب نمایید، تمام



    تیرهای مدل انتخاب میشوند.



    by Area Object Type
    : برای انتخاب بر اساس نوع المان سطحی بکار میرود.با انتخاب این



    گزینه صفحه ای باز میشود که میتوان نوع المان را انتخاب کرد.مثلا اگر
    Floor را انتخاب نمایید،



    تمام کفهای مدل انتخاب میشوند.





    by Story Level
    : انتخاب بر اساس طبقه.اگر از این دستور استفاده کنیم صفحه ای باز میشود که



    میتوان طبقات مورد نظر را انتخاب نمود.با این عمل کلیه اعضای آن طبقات انتخاب میشوند.این



    دستور کاربرد زیادی دارد.



    Invert
    : با اجرای این دستور، اعضای انتخاب شده،Deselect میشوند و اعضای انتخاب نشده،


    Select
    میشوند.


    Deselect
    : کاربرد این دستور به این صورت است که ابتدا المانهایی را انتخاب میکنیم، مثلا کل



    اعضای یک طبقه.سپس به کمک این دستور میتوان برخی از المانها را از حالت انتخاب خارج



    نمود.مثلا در بین اعضای انتخاب شده طبقه، میتوان ستونها را از حالت انتخاب خارج نمود.



    موارد ذکر شده در فوق بیشترین کاربرد را در
    Select کردن دارا هستند.در ادامه سایر گزینه های



    این منو را توضیح میدهم که البته کاربرد کمتری در مدلسازی دارند.



    On XY Plane
    : کاربرد این دستور بدین صورت است که ابتدا این دستور را انتخاب مینماییم،حال



    بر روی یک گره در مدل کلیک مینماییم.با این عمل خود گره و نیز المانهایی که در صفحه
    XY



    قرار دارند (صفحه ای که گره انتخاب شده در آن قرار دارد) انتخاب میشوند.



    دستورات
    On XZ Plane وOn YZ Plane نیز به همین صورت هستند با این تفاوت که المانهای



    انتخاب شده به ترتیب در صفحه
    XZ و YZ قرار دارند.


    * در این سه دستور اخیر دقت نمایید که صفحه ای که المانهای موجود در آن صفحه انتخاب



    میشوند،صفحه ای است که گره ای که در ابتدا انتخاب مینماییم در آن صفحه قرار دارد.



    by Groups
    : در نرم افزار ETABSاین قابلیت وجود دارد که برخی المانهای مدل را در یک



    گروه خاص و با یک نام خاص قرار داد.با استفاده از این دستور میتوان از بین گروههای تعریف



    شده، کلیه المانهای گروه دلخواه را انتخاب نمود.



    بقیه گزینه های منوی
    Select را فعلا شرح نمیدهم.



    ویرایش توسط جاودشت : 07.03.2012 در ساعت 23:38

  11. 3 کاربر مقابل از جاودشت عزیز به خاطر این پست مفید تشکر کرده اند .

    fa22 (26.08.2015),Ziba (08.03.2012)

صفحه 1 از 4 1234 آخرینآخرین

علاقه مندی ها (Bookmarks)

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
اطلاعات تماس با نقش نگار
جهت ارتباط با مديریت نقش نگار می توانید از اطلاعات زیر استفاده نمایید .
Email : sirousb@gmail.com
Tell : 09101414214 سیروس برادران
کليه حقوق مادي و معنوي براي نقش نگار محفوظ مي باشد .